فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: لرز متعاقب بی‌حسی نخاعی، ناشی از مختل شدن تنظیم درجه حرارت بدن می­باشد و باعث افزایش مصرف اکسیژن بافتی و فعالیت قلبی- ریوی می­شود. تاکنون روش‌های مختلفی برای کاهش و درمان آن استفاده شده است. سولفات منیزیوم داروی رایج مورد استفاده در مادران باردار می­باشد که خاصیت ضدلرز نیز دارد، مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر‌بخشی سولفات منیزیم وریدی تجویز شده به‌ صورت بولوس با انفوزیون آن در پیشگیری از لرز متعاقب عمل جراحی سزارین انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی از نوع مداخله‌ای در سال 1396 بر روی 300 زن باردار با حاملگی ترم، بارداری تک‌قلویی، وضعیت بالینی ASA class I بیهوشی آمریکا که به‌صورت الکتیو در بیمارستان آیت‌الله روحانی بابل تحت بی‌حسی نخاعی سزارین شدند، انجام گرفت. افراد به 3 گروه تقسیم شدند که بلافاصله پس از انجام بی‌حسی نخاعی به‌ترتیب تحت تزریق انفوزیون 30 دقیقه‌ای سولفات منیزیم، تزریق بولوس سولفات منیزیم و نرمال سالین قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 25) و آزمون‌های آنووای یک‌طرفه، آزمون تی، من‌ویتنی و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: در مجموع فراوانی بروز لرز در دقایق 30، 60، 75 و 90 به‌طور معنی‌داری در گروه انفوزیون سولفات منیزیوم (018/0=p) پایین‌تر از گروه تزریق بولوس (038/0 =p) و کنترل بود. نتیجه‌گیری: شیوع لرز با تزریق سولفات منیزیم به‌طور بارزی کاهش یافت. در مقایسه نحوه تجویز داروی سولفات منیزیوم، تجویز دارو به‌صورت انفوزیون در عرض 30 دقیقه به جهت کاهش بروز لرز بر تجویز بولوس دارو برتری محسوس داشت و در بیماران دارای شرح‌حال قبلی لرز حین عمل توصیه می­شود.