متناقضنما در دیوان کبیر ابنعربی
نویسندگان
1
2 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22051/jml.2014.107چکیده
یکی از انواع آشناییزدایی در زبان، انتخاب بیان پارادوکسی است که از قوانین شناخته شده رستاخیز کلمات به شمار میرود و در حوزه بوطیقاهای جدید و زبانشناسی قرار میگیرد.ادیبان تاریزبان در بهرهگیری از این ترفند ادبی غافل نماندهاند.آنان به ویژه در ادبیات عرفانی، غنیترین جلوههای پارادوکسی زبان را به کار گرفتهاند.آمیختگی عرفان با ادب و تحول تکاملی ادبیات از سادگی به ژرفایی را میتوان مهمترین عامل گسترش متناقضنما در ادب عربی برشمرد. با واکاوی دیوان کبیر محیالدین بنعربی، عارف قرن ششم هجری در مییابیم که بسامد متناقضنمایی در عرفان زاهدانه نسبت به عرفان عاشقانه بیشتر است و هر چه فاصله دو سویه متناقض در دیوان ابنعربی کم تر میشود، بر بلاغت سخن او افزوده میگردد و پایه و مایه سخنش بالاتر میرود.