بررسی عوارض شدید مادری در مادران نزدیک به مرگ در بیمارستان شهید مصطفی خمینی تهران: 98-1394
نویسندگان
1 دانشآموخته پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، ایران.
2 استادیار گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
4 استادیار گروه آموزش، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2022.19746چکیده
مقدمه: برای ارزیابی بهتر کیفیت مراقبتهای مامایی از یک شاخص به نام مادران "نزدیک به مرگ" مادرانی که بهخاطر عوارض بارداری یا زایمان تا پای مرگ رفته، اما نجات پیدا کردهاند، استفاده میشود. مطالعه حاضر با هدف بررسی شیوع و علل عوارض شدید مادری و مادران نزدیک به مرگ انجام شد. روشکار: این مطالعه گذشتهنگر در بیمارستان شهید مصطفی خمینی بر روی پرونده بیماران بستری از سال 98-1394 انجام شد. متغیرهای مورد نیاز شامل اطلاعات دموگرافیک و عوارض شدید بارداری از پرونده بیماران بر اساس دستورالعمل سازمان جهانی بهداشت استخراج و با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 25) و آزمونهای کای دو و منویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. 05/0≥p معنیدار در نظر گرفته شد. یافتهها: از 16527 زایمان، 191 نفر دچار عوارض شدید مادری شدند که از این تعداد، 35 نفر (3/17%) نزدیک به مرگ و 2 مورد مرگ مادری وجود داشت. نسبت پیامد شدید مادری 40/11 و نسبت مادران نزدیک به مرگ 09/2 بود. مهمترین علل عوارض شدید بهترتیب پرهاکلامپسی شدید (134 نفر؛ 15/70%)، خونریزی شدید مامایی (23 نفر؛ 4/12%) و سپسیس (10 نفر، 23/5%) بود. در موارد نزدیک به مرگ مادری، 19 نفر (94/9%) به اختلال انعقادی، 9 نفر (71/4%) به اختلال قلبی- عروقی و 8 نفر (18/4%) به اختلال کلیوی مبتلا شده بودند. بر اساس نتایج آزمون رگرسیون لوجستیک بین آنمی (01/0=p) و پرهاکلامپسی شدید (006/0=p) با مادران نزدیک به مرگ و عوارض شدید ارتباط معنیداری وجود داشت. نتیجهگیری: مداخلات زایمانی ضروری شامل مدیریت پرهاکلامپسی- اکلامپسی و عوارض آن و اهمیت به آنمی مادران هنگام بستری، در کاهش عوارض شدید مادری نقش حیاتی دارند.