بررسی و تحلیل شخصیتپردازی در داستانهای ابراهیم یونسی (با تأکید بر دعا برای آرمن و دادا شیرین)
نویسندگان
1 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، ایران، تهران
2 دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران
doi
10.30473/pl.2022.9372چکیده
ابراهیم یونسی، داستاننویس معاصر که خاستگاه وی غرب(مناطق کردنشین) ایران است. رمانهای «دادا شیرین» و «دعای برای آرمن» دو اثر شاخص ابراهیم یونسی محسوب میشود و از آن جهت که به درونکاوی شخصیتها و طبقات مختلف مناطق غرب ایران پرداخته در رده رمانهای اجتماعی-دهقانی به حساب می آید و معمولاً حول شخصیتهای روستایی و فقیر دوران پهلوی می گردد. این نوشتار با روش توصیفی-تحلیلی، رویکرد ابراهیم یونسی را در بازپروری شخصیت و شخصیت پردازی به تصویر کشیدهاست. یافتههای پژوهش بیانگر آن است که ابراهیم یونسی در شخصیت پردازی داستانهای خود از شیوة شخصیتپردازی غیرمستقیم به عنوان شیوة غالب در پردازش شخصیتها استفاده کرده است؛ توصیف، گفتگو، عمل و رفتار، نام و محیط نمودهای شخصیتپردازی غیرمستقیم در داستانهای داداشیرین و دعا برای آرمن است که در این میان، عناصر توصیف و محیط نمود بیشتری داشته است. گفتوگوها از جمله مونولوگ در رمانهای ابراهیم یونسی چندان حضور برجستهای ندارند و این امر نشان میدهد که ابراهیم یونسی در رمانهایش چندان علاقه و اعتنایی به روانکاوی شخصیتها ندارد و تلاش میکند در جایگاه یک نقال و راوی ظاهر شود.