بررسی تطبیقی اگزیستانس در رمان کوری و سنگ صبور
نویسندگان
1 گروه آموزشی زبان وادبیات فارسی دانشگاه علامه
2 گروه آموزشی زبان وادبیات فارسی دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.30473/pl.2021.60075.1589چکیده
«کوری» رمان تمثیلی، اثر ژوزه ساراماگو است. در این رمان از اهریمن کوری که حیوانیت درون را حاکم ساخته، سخن رفته است. ساراماگو در این رمان با استفاده از تمثیلهای فراوان رؤیا گونه و با طنزی تلخ وگزنده، زندگی یکنواخت و بیافق را برجسته نموده است. چوبک در رمان «سنگ صبور» نیز کابوسی هولناک از جامعه پیشرفته و صنعتی با تمام امکانات بازآفرینی شده را به تصویر میکشد. جامعهای که کرامت انسانی در آن فراموش گردیده و به دوران بربریت بازگشته است.مطالب دو رمان حاکی از تأثیر جهانبینی ساراماگو و چوبک از آرای فیلسوفان اگزیستانس است. فلسفة اگزیستانس تحلیل خود از سرنوشت بشررا بر سه استنباط مهم استوار ساخته و سه نشانة هستی برای آن در نظر گرفته است. هدف این مقاله روشنگری سه اصل اگزیستانس (استحسانی، اخلاقی وایمانی) دراین دو رمان است.دستآوردهای پژوهش بیانگر آن است که رمان سنگ صبور و کوری سراسر پر از مؤلفههای اگزیستانس نظیر؛ مرگ، رنج، ترس وگناه است.شخصیتهای این دو رمان درنتیجه رنج و گناههایی که در زندگی تجربه کردند در آزمون بلا تطهیر یافتند و با گذر از مرحلة اگزیستانس استحسانی به اگزیستانس اخلاقی و سپس اگزیستانس ایمانی نائل گردیدند.