کاربست تحلیلی- ساختاری بازآفرینی پایدار شهری (مطالعۀ موردی: شهر خرم آباد)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا، دانشکدة علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا، دانشکدة علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکدة علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2018.242890.1007558چکیده
بازآفرینی شهری پایدار فرایند توسعهای همهجانبه در عرصههای اجتماعی، اقتصادی، محیطی، و کالبدی بهمنظور ارتقای کیفیت زندگی در محدودهها و محلههای هدف در پیوند با کل شهر است. پژوهش حاضر بهمنظور بررسی روابط علّی میان مؤلفههای بازآفرینی پایدار شهری در بافت ناکارآمد شهر خرمآباد با روش توصیفی- پیمایشی تدوین شده است. جامعة آماری شامل شهروندان ساکن بافت است. ابزار مورداستفاده پرسشنامة محققساخته در طیف پنجگزینهای لیکرت بود. در این پرسشنامه، پنج عامل از عوامل مؤثر در بازآفرینی پایدار شهری بافت ناکارآمد خرمآباد(اجتماعی، اقتصادی، زیستمحیطی، کالبدی، و مدیریتی) بررسی شد. مطالعة عوامل اثرگذار در بافت ناکارآمد شهر خرمآباد نشان میدهد استقرار مراکز عمدة اداری و درمانی، مذهبی، در محدودة بافت و وجود قلعۀ فلکالافلاک بهعنوان یک اثر تاریخی قدرتمند و امامزاده زیدبن علی در درون بافت از عمده عوامل اثرگذار در روند پیشبرد بازآفرینی در بافت ناکارآمد شهر خرمآباد است. بهمنظور سنجش عوامل اثرگذار دربازآفرینی بافت ناکارآمد خرمآباد از مدل معادلات ساختاری در قالب نرمافزار AMOS استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد.بین متغیرهای اجتماعی با میزان P Value، 0.00، متغیر کالبدی با میزان 0.04 و متغیر مدیریتی با میزان0.00 با بازآفرینی بافت ناکارآمد شهر خرمآباد ارتباط معنیداری وجود دارد. نتایج آزمون فریدمن نشان داد عامل مدیریتی دارای بالاترین اثرگذاری در روند بازآفرینی بافت و عامل زیستمحیطی دارای کمترین اثرگذاری است.