مقایسه اثر عصاره گیاه پنجانگشت و مریمگلی در برخی از فاکتورهای استئوژنیک در زنان یائسه یک مطالعه کارآزمایی بالینی سهسوکور
نویسندگان
1 مربی گروه مامایی، مرکز تحقیقات بهداشت روان جامعهنگر، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
2 استاد گروه اندوکرینولوژی، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
3 استادیار گروه مامایی، مرکز تحقیقات مادر و جنین، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
4 استادیار گروه رادیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
5 استاد گروه فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2021.19389چکیده
مقدمه: از دست رفتن سریع استخوان بعد از یائسگی تا حدودی بهعلت تشکیل رادیکالهای آزاد است و ترکیبات فنلی برخی گیاهان باعث از بین رفتن این رادیکالهای آزاد شده و به احتمال زیاد تخریب استخوان را سرکوب میکند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر عصاره گیاه پنجانگشت و مریمگلی در برخی فاکتورهای استئوژنیک در زنان یائسه انجام شد. روشکار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی سهسوکور در سال 1394 بر روی 99 نفر از زنان یائسه مراجعهکننده به مرکز سنجش تراکم استخوان انجام شد. افراد بهطور تصادفی به سه گروه دریافت عصاره گیاه پنجانگشت، قرص مریمگلی و پلاسبو تقسیم شدند و مداخله بهمدت 3 ماه انجام شد. آزمایشات مربوط به فاکتورهای استئوژنیک (آلکالین فسفاتاز، استئوکلسین، تلوپپتید- c (CTx)، قبل و بعد از مداخله انجام شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 16) و آزمونهای کای اسکوئر، تحلیل واریانس، تی جفتی و تعقیبی LSD انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافتهها: میانگین آلکالین فسفاتاز، استئوکلسین و تلوپپتید-c بعد از مداخله در مقایسه با قبل از مداخله در گروه مریمگلی و پنجانگشت کاهش داشت (001/0>p). بر اساس نتایج آزمون تعقیبی LSD، تفاوت میانگین نمره آلکالین فسفاتاز (05/0>p)، استئوکلسین و تلوپپتید-c بین گروه پنجانگشت و مریمگلی با گروه کنترل بعد از مداخله تفاوت آماری معناداری داشت (05/0>p)، ولی تفاوت میانگین نمره تلوپپتید-c بین گروه پنجانگشت و مریمگلی بعد از مداخله از لحاظ آماری معنادار نبود (118/0=p). نتیجهگیری: عصاره گیاه پنجانگشت و مریمگلی پس از مداخله در کاهش برخی فاکتورهای استئوژنیک نظیر آلکالین فسفاتاز، استئوکلسین و تلوپپتید-c مؤثر بود.