مقایسه روشهای رگرسیونی چاو و استوکاستیک در برآورد دبی حداکثر سالیانه (مطالعه موردی: منطقه البرز مرکزی)
نویسندگان
1 دانشیار/ دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
2 استاد /دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری / آبخیزداری دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
doi
چکیده
به منظور بررسی دقت روشهای رگرسیونی چاو و استوکاستیک برای برآورد دبی حداکثر سالیانه در منطقه البرز مرکزی با استفاده از آمار دبیهای حداکثر روزانه اقدام به بازسازی دبیهای حداکثر سالیانه شد. در این تحقیق از روش همبستگی برای بازسازی دبیهای حداکثر سالیانه استفاده شد. پس از بررسی و تکمیل آمار، دادههای 23 ایستگاه هیدرومتری موجود در منطقه با طول دوره آماری مشترک 20 ساله برای بررسی و تجزیه و تحلیل انتخاب شدند. روش بررسی به این ترتیب بود که دادههای هر ایستگاه به سریهای آماری 10، 15 و 20 ساله تقسیم شدند که در مجموع 414 سری آماری برای کل منطقه به دست آمدند. برای بهدست آوردن بهترین توزیع آماری برای دادههای موجود از نرمافزار 1HYFA استفاده و از روی بهترین توزیع آماری به دست آمده دبیهای حداکثر در دوره بازگشتهای 2، 5، 10، 15، 20، 25، 30، 50، 100، 500، 1000 ساله بهدست آمدند. با استفاده از روشهای رگرسیونی چاو و استوکاستیک هم در هر سری آماری دبیهای با دوره بازگشتهای مذکور به دست آمدند سپس نتایج این روشها با استفاده از شاخصهای آماری میانگین مربعات خطا 2(MSE) و میانگین قدر مطلق خطا 3(MBE) با نتایج توزیعهای آماری مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان میداد که روش رگرسیونی چاو (گمبل اصلاح شده توسط چاو) در بیشتر دوره بازگشتهای مورد بررسی نسبت به روش استوکاستیک برای برآورد دبی حداکثر سالیانه در البرز مرکزی روش بهتری میباشد. همچنین مقایسه برآوردهای روشهای مورد مطالعه با توزیعهای آماری برازش یافته به دادهها با استفاده از آزمون تجزیه واریانس و در سطح 5 درصد تفاوت معنیداری را نشان ندادند.