امکانسنجی بهرهگیری از استراتژیهای سازگاری و کاهشاثر در مقابله با جزایرگرمایی شهری (مطالعۀ موردی: کلان شهر تهران)
نویسندگان
1 پژوهشگر دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تربیت مدرس
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی
3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نور اردکان یزد
doi
10.22059/jhgr.2018.263461.1007759چکیده
امروزه،شهرها با ساختوسازهای بههمفشرده و وجود انواع فعالیتها بهویژه در بخش مرکزی کاملاً بر اقلیم خود و پیرامون اثر گذاشتهاند و به افزایش حرارت شهری و ایجاد جزایر گرمایی منجر شدهاند که دارای آثار سوء بر زیست شهری است. در مقابله با مضرات جزایر گرمایی شهری، استراتژیهای کاهش اثر و سازگاری توسط مطالعات پیشنهاد شده است. امکان اجرای هر یک از این استراتژیها در شهرهای مختلف جهان، باتوجهبه امکانات و ظرفیتهای موجود آنها، متفاوت است که مطالعة امکانسنجی مسیر مشخصی را برای مدیریت شهری برای مقابله با جزایر گرمایی مشخص میکند. هدف از این پژوهش امکانسنجی اجرای استراتژیهای کاهش اثر و سازگاری در کلانشهر تهران است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی و از لحاظ ماهیت کاربردی است و جامعۀ آماری این تحقیق متخصصان شهری بوده و روش جمعآوری دادهها پرسشنامه است. روش تجزیه و تحلیل دادهها روش منطق فازی- کلامی است. نتایج تحقیق نشان میدهد که استراتژیهای کاهش اثر (شامل تغییر رنگ پشتبامها و جدارههای شهری به رنگهایی با انعکاس بیشتر و ...) و استراتژیهای سازگاری (شامل آموزش شهروندان با هدف وفق با دماهای بیشتر، ترویج و آموزش شهروندان در زمینةصرفهجویی در مصرف برق و گاز،و بهرهگیری از روشهای جلب مشارکت شهروندان) بیشترین امکان اجرا در کلانشهر تهران را داراست. بهصورت کلی،استراتژیهای کاهش اثر امکان بیشتری برای اجرا در شهر تهران را داراست. نیاز به تغییر رویکرد از استراتژیهای کاهش اثر به سوی استراتژیهای سازگاری در سیاستهای کلان مقابله با جزایر گرمایی احساس میشود.