تبیین و ارزیابی جغرافیای فقر چندبعدی در ایران
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
2 دانشگاه علوم پزشکی ایران
3 دانشگاه علوم پزشکی ایران
4 دانشگاه علوم پزشکی قزوین
doi
10.22034/iaes.2024.2026455.2056چکیده
کاهش تهیدستی (فقر) بخش مهمی از هدفهای توسعه پایدار است. از جمله مهمترین شاخصها در زمینه بررسی پدیده، شاخص فقر چندبعدی است. فقر چندبعدی ترکیبی از محرومیتهایی است که بهطور همزمان در یک خانواده وجود دارد. لذا در این پژوهش، با استفاده از اطلاعات خام طرح نمونهگیری هزینه و درآمد خانوار، به بررسی وضعیت فقر چندبعدی در جامعههای شهری و روستایی استانهای ایران برای سالهای 1400-1394 بر مبنای روش آلکایر-فوستر پرداخته شد. نتایج نشان داد که طی سالهای مورد بررسی، نسبت سرشمار فقر، شدت فقر و همچنین فقر چندبعدی در بیشتر منطقههای شهری و روستایی استانهای ایران افزایش یافته است. بنابر نتایج این بررسی، در منطقههای شهری استانهای خراسان شمالی، کهگیلویه و بویر احمد و تهران و در منطقههای روستایی استان تهران بیشترین سرشمار تهیدستان را دارا هستند. نتایج شدت فقر نیز نشان داد بیشترین شدت فقر در منطقههای شهری استانهای سیستان و بلوچستان، یزد، سمنان و خراسان جنوبی و در منطقههای روستایی استانهای گیلان، مرکزی، یزد، سمنان و اصفهان بوده است. بنابر نتایج، به طور کلی میزان شاخص فقر چندبعدی استانهای تهران، کهگیلویه و بویر احمد، البرز، سیستان و بلوچستان، مرکزی، اصفهان، قم، کرمان، یزد و خراسان شمالی بالاتر از دیگر استانهای کشور است. بنابراین اجرای برنامههای کاهش فقر چندبعدی برای کشور به ویژه استانهایی که بالاترین فقر چندبعدی را دارند، باید مورد توجه بیشتری قرار گیرد.