بررسی کانیشناسی رسوبات بستر رودخانه حوزه آبخیز شفارود گیلان بهمنظور تعیین میزان فرسایشپذیری و رسوبزایی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد رسوبشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران
2 استاد، گروه احیاء مناطق خشک کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، ایران
3 دانشیار، عضو هیئت علمی پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری کشور، ایران
doi
10.22059/jrwm.2016.61735چکیده
با شناسایی دقیقتر سازندها و واحدهای سنگی حساس به فرسایش میتوان راهکارهای مناسب و به موقع ارائه داد و از فرسایش بیرویه آنها جلوگیری کرد. در این مطالعه، با نمونهبرداری از پیش تعریف شده از رودخانههای اصلی و فرعی و انجام عملیات دانهبندی با انتخاب غربالهای شاخص، بررسی کانیشناسی بصورت کمّی و کیفی در آزمایشگاه بوسیله بینوکولر انجام شد و در ادامه با استفاده از فرمول، قابلیت رسوبزایی واحدهای سنگی هر نمونه رسوب محاسبه شده است. بر اساس نتایج بدست آمده از نمونههای رسوب، میانگین قابلیت رسوبزایی واحدهای سنگی هر زیرحوضه و همینطور میانگین قابلیت رسوبزایی واحدهای سنگی حوزه آبخیز شفارود مشخص شده است. برای هر زیرحوضه و در نهایت برای کل حوزه آبخیز یک معادله بدست آمده که در یک طرف Y بهعنوان مجموعه رسوبات خروجی و در طرف دیگر قابلیت رسوبزایی هر واحد سنگی بهعنوان ضریب اهمیت آن واحد سنگی میباشد. این ضرایب بدون بعد بوده و نشاندهنده حساسیت واحدهای سنگی نسبت به فرسایش میباشند. البته هر چه این عدد بزرگتر باشد حساسیت آن واحد سنگی نسبت به فرسایش بیشتر است. بر این اساس، نقشه حساسیت به فرسایش واحدهای سنگی موجود در هر پنج زیرحوضه در محیط ARC GIS تهیه شده است. مطابق میانگین قابلیت رسوبزایی بدست آمده از حوزه آبخیز شفارود، واحدهای مارن، شیل ماسهای تا سیلتی و آهک ماسهای بهترتیب بیشترین حساسیت و واحدهای آهکی، آندزیت- بازالت و شیل توفدار کمترین حساسیت را به فرسایش دارند.
