شیوع پارگیهای درجه 3 و 4 پرینه حین زایمان و برخی عوامل مرتبط با آن در زایشگاه نیکنفس رفسنجان در طی سالهای 96-1394
نویسندگان
1 استادیار گروه روان پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران.
2 استادیار گروه مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران.
3 مربی گروه مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران.
4 مربی گروه مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2021.18733چکیده
مقدمه: صدمه به پرینه، یک عارضه شایع در زایمان واژینال بوده که میتواند سلامت جسمی، روانی و اجتماعی زنان را تحت تأثیر قرار دهد. مطالعه حاضر با هدف تعیین شیوع پارگیهای درجه 3 و 4 پرینه حین زایمان و برخی عوامل مرتبط با آن انجام شد. روشکار: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی گذشتهنگر، اطلاعات از پروندههای مادران زایمان کرده در طی سالهای 96-1394 استخراج شد. گروه کنترل 129 نفر از افرادی که دچار پارگی شدید نبوده و با روش نمونهگیری سیستماتیک از بین زایمانهای انجام شده در طی سالهای مورد نظر انتخاب شدند. پس از جمع آوری اطلاعات مربوط به عوامل مرتبط با پارگی پرینه، تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS (نسخه 18) و آزمونهای کای دو، دقیق فیشر و تی مستقل انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافتهها: از 8814 زایمان واژینال انجام شده در طی سالهای مربوطه، پارگیهای درجه سه و چهار پرینه 32 مورد (363/0%) بود که از این تعداد، 22 مورد نولیپار (8/68%) بودند. در مقایسه بین دو گروه مورد (32) و کنترل (129)، سابقه کار عامل زایمان (02/0=p)، زایمان ابزاری (023/0=p) و مدت زمان مرحله دوم زایمان (0001/0>p) گروه مورد بیشتر بود. نتیجهگیری: پارگیهای درجه 3 و 4 پرینه با مرحله دوم زایمان طولانیتر و زایمان ابزاری که نیازمند به حضور عامل زایمان با سابقه کاری بالاتر است، ارتباط دارند.