پراکنش مکانی ناامنی غذایی در منطقههای شهری و روستایی ایران
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
2 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
3 دانشگاه گلستان
doi
10.22034/iaes.2022.540824.1881چکیده
ناامنی غذایی به مفهوم دسترسی محدود یا نامطمئن به غذای کافی و سالم از نظر تغذیهای یا توانایی محدود برای دستیابی به غذا از راههای مقبول اجتماعی است. آسیب دیدن وضعیت سلامت جسمی و ذهنی و ابتلا به بیماریهای مزمن از پیامدهای بالقوه ناامنی غذایی است. لذا در این پژوهش، با استفاده از اطلاعات خام طرح نمونهگیری هزینه و درآمد خانوار، به بررسی وضعیت ناامنی غذایی در منطقههای شهری و روستایی استانهای ایران در سال 1398 پرداخته شد. برای بررسی وضعیت ناامنی غذایی، شاخص FGT محاسبه و منطقههای مختلف استانها با توجه به این شاخصها رتبهبندی و نقشه ناامنی غذایی تهیه گردید. نتایج شاخصهای ناامنی غذایی مربوط به دسترسی به میزان کالری و پروتئین مورد نیاز بدن نشان داد که شیوع ناامنی غذایی در منطقههای شهری بالاتر از منطقههای روستایی است. شیوع ناامنی غذایی در منطقههای شهری، از نظر دسترسی به کالری و پروتئین مورد نیاز بدن به ترتیب 17/42 و 34/37 درصد است. این رقمها برای منطقههای روستایی به ترتیب معادل 93/35 و 06/33 درصد میباشند. همچنین نتایج نشان میدهد، درصد خانوارهایی که پروتئین را کمتر از میزان مورد نیاز روزانه دریافت میکنند، کمتر از خانوارهایی است که به کمترین کالری مورد نیاز بدن دسترسی ندارند. بنابراین با توجه به نتایج بررسیهای انجام شده، پیشنهاد موکد این است تدوین و اجرای سیاستهای کلان کشور در راستای کاهش ناامنی غذایی، بهویژه استانهایی که در وضعیت نامطلوبتری قرار دارند، بیش از پیش توجه شود. همچنین پایش وضعیت تغذیه جامعه از راه گردآوری اطلاعات دورهای، تثبیت قیمت مواد غذایی، بررسی روند تغییرات ناامنی غذایی در سطح کلان و در سطح استانها و گزارش به مسئولان مربوطه میتواند آنان را در برنامهریزی برای ارتقا سلامت قشرهای مختلف جامعه یاری رساند.