ارزیابی قابلیت سازگاری دهستان های دشت نیشابور با سیاست های حفاظت از منابع آب زیرزمینی
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
2 دانشگاه گنبدکاووس
3 دانشگاه گنبدکاووس
doi
10.22034/iaes.2021.530178.1845چکیده
اتخاذ سیاستهای یکسان در مدیریت منابع آب در یک دشت و یا حوضه آبی به دلیل ناهمگن بودن نواحی آن، اغلب منجر به کاهش اثربخشی سیاستها میشود. از این رو، سنجش قابلیت سازگاری ناحیهها مختلف منطقه مورد بررسی با سیاستهای حفاظت از منابع آب آن، میتواند مهم و ضروری باشد. هدف از این بررسی ارزیابی قابلیت سازگاری دهستانهای دشت نیشابور با سیاستهای حفاظت از منابع آب زیرزمینی میباشد. برای دستیابی به این هدف، در گام نخست معیارها و زیرمعیارهای اقتصادی، جمعیتی، محیطزیستی، آموزشی و فرهنگی و همچنین ارتباطات، انتخاب و آنگاه با استفاده از روش Fuzzy AHP وزن هر یک معیارها و زیرمعیارها مشخص شد. سپس با استفاده از روش تصمیمگیری چندمعیاره (PROMETHEE) وضعیت هر یک دهستانهای دشت نیشابور بر مبنای شاخص موردبررسی در سال 1396 مشخص شد. نتایج نشان داد که معیارهای اقتصادی و محیطزیستی به ترتیب با وزنهای 40 و 19 درصد اهمیت بالاتری در مقایسه با دیگر معیارها در شاخص قابلیت سازگاری دارا هستند. بر مبنای نتایج این تحقیق سه دهستان اردوغش، مازول و زبرخان دارای قابلیت سازگاری بالاتری با سیاستهای حفاظت از منابع آب زیرزمینی در مقایسه با دیگر دهستانهای دشت است و دهستانهای غزالی، عشقآباد و بلهرات در رتبههای پایینتری قرار دارد. بهمنظور افزایش همکاری کشاورزان در دهستانهای جنوبی و غربی دشت با برنامههای حفاظت از منابع آب پیشنهاد میشود از سیاستهای آموزشی و تشویقی مناسب بهعنوان سیاستهای مکمل در این منطقهها استفاده شود.