تحلیل و سنجش عوامل اقتصادی مؤثر بر توانمندسازی زنان در محلات فرودست شهری (مطالعۀ موردی: سکونتگاه های غیررسمی شهر ایلام)
نویسندگان
1 دانشآموختة دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تبریز
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تبریز
3 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تبریز
4 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تبریز
doi
10.22059/jhgr.2018.258395.1007707چکیده
توانمندسازی ساکنان سکونتگاههای غیررسمی آنگاه میتواند موفقیتآمیز باشد که با مشارکت همة گروههای اجتماعی و برای همةآنها از جمله زنان انجام پذیرد. یکی از اساسیترین موانع توانمندسازی زنان در اسکان غیررسمی که مانع نقشآفرینی آنان در فرایند مشارکت در ساماندهی محلات مسکونی خویش میشود سطح بسیار پایین وضعیت اقتصادی آنهاست. سازمان ملل نیز توانمندسازی زنان در سطح گسترده را بهعنوان یکی از اهداف کلیدی اعلامیة هزارة سوم اعلام کرده است.هدف از این مقاله تحلیل و بررسی رابطة بین عوامل اقتصادی و توانمندسازی زنان در سکونتگاههای غیررسمی است. تحقیق حاضر کاربردی و روش آن پیمایشی است و برای گردآوری دادهها از پرسشنامة محققساخته استفاده شده است. جامعة آماری تحقیق زنان 18سال به بالای ساکن در سکونتگاههای غیررسمی شهر ایلام است که با شیوة نمونهگیری تصادفی طبقاتی متناسب با حجم و براساس فرمول نمونهگیری کوکران 377 نفر انتخاب شدند. روایی پرسشنامه با استفاده از روایی محتوا و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ (89/0) بهدست آمد. برای تحلیل دادهها با نرمافزار SPSS از آزمونهای تحلیل واریانس(F)، پسآزمون توکی، همبستگی پیرسون، دونمونهای مستقل(T)، و تحلیل رگرسیونی بهره گرفته شد. بهعلاوه از نرمافزار AMOS برای مدلسازی معادلات ساختاری(SEM) استفاده شد. یافتههای تحقیق نشان میدهد بین توانمندسازی زنان و عوامل اقتصادی چون دسترسی به شغل دارای درآمد، نوع شغل، میزان درآمد، دسترسی به تسهیلات بانکی، تحت پوشش نهاد حمایتی بودن، قدرت پسانداز، و برخورداری از حق مالکیت قانونی رابطة معناداری وجود دارد.