بررسی اثر اجرای طرح تجهیز و نوسازی اراضی بر بهرهوری در شالیزارهای استان مازندران
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
2
3 دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22034/iaes.2021.521729.1809چکیده
افزایش تولید برنج در ایران با توجه به کمیابی منابع تولید مستلزم افزایش بهرهوری است. در راستای دستیابی به این هدف، طرح تجهیز و نوسازی اراضی در کشور به اجرا درآمده است. از آنجا که مهمترین استان تولیدکننده برنج در ایران استان مازندران است، لذا هدف اصلی این مطالعه بررسی اثر اجرای طرح تجهیز و نوسازی اراضی بر بهرهوری در شالیزارهای استان مازندران میباشد. به این منظور اطلاعات مورد نیاز از طریق تکمیل پرسشنامه از هفت شهرستان استان مازندران، برای سال زراعی 97-1396 جمعآوری شد. شاخص ترنکوئیست-تیل برای محاسبه بهره وری کشت اول برنج مورد استفاده قرار گرفت. سپس برای بررسی عوامل موثر بر بهرهوری، الگوی رگرسیون معمولی برآورد شد. همچنین برای تعیین عوامل متمایز کننده شالیکاران به دو گروه؛ افراد دارای بهرهوری بالاتر و پایینتر از متوسط نمونه؛ الگوی لاجیت تخمین زده شد. نتایج نشان میدهد عواملی مانند طرح تجهیز و نوسازی اراضی، اجارهبهای زمین، منطقه جغرافیایی (غرب در مقابل شرق استان)، تکنولوژی تولید در قالب رقم محصول (محلی در مقابل پرمحصول)، تخصص و کشت دوم تأثیر مثبت بر بهرهوری داشته درحالیکه مقیاس تولید هیچگونه اثری بر بهرهوری ندارد. همچنین محاسبه اثر نهایی حاصل از الگوی لاجیت نشان دهنده آن است که طرح تجهیز و نوسازی اراضی از عوامل مهم و اثر گذار بر بهرهوری برنج میباشد بطوریکه با اجرای این طرح احتمال اینکه شالیکاران در کشت اول خود بهرهوری بالاتر از متوسط نمونه را تجربه کنند 28 درصد افزایش مییابد. لذا با توجه به اینکه اجرای این طرح سالهای طولانی به طول انجامیده، توجه به انجام هرچه سریعتر این طرح در سایر نقاط استان توصیه میشود.