فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مطالعه در حوزه عناصر اقلیمی و محیطی در ادبیات به شاخۀ جدیدی در تحقیقات ادبی مربوط می­شود که از آن به عنوان نقد زیست­محیطی یاد می­کنند. تفاوت در خاستگاه­های اقلیمی، تمایزات سبکی و فکری و ادبی در آثار نویسندگان را در پی دارد. هرچند دغدغۀ نقد زیست­محیطی بیشتر ارتباط، تأثیر و تأثر ادبیات و محیط زیست است، بنابر گستره دامنۀ این نوع نگاه و تعریف گلوتفتلی از نقد بوم­گرا، این نقد  به ارتباط میان ادبیات و محیط فیزیکی می­پردازد و ویژگی­های اقلیمی هم یکی از عناصر محیط فیزیکی آفرینش­های ادبی است  و زیرمجموعۀ  نقد بوم­گرا به شمار می­رود. این ویژگی­ها در داستان­های علی اشرف درویشیان نشانگر نگاه نویسنده به محیط اطراف و تأثیرپذیری او از حوزه اقلیم و جغرافیای تولید اثر ادبی است که اثر او را از اصالتی بومی­ و بوم­گرایانه  برخوردار می­سازد. درویشیان یکی از نویسندگان قابل توجه در عرصۀ ادبیّات اقلیمی در مکتب داستان­نویسی غرب (کرمانشاه) است. او غالباً در داستان­هایش با توصیف عناصر بومی و اقلیمی، تأثیرات آگاهانه یا ناخودآگاه این عناصر بر ذهن و زبان خود را در قالب باورها و اعتقادات، آداب و سنن، طبیعت بومی، آب و هوا، شکل معماری،  زبان و واژگان و اصطلاحات محلی و بومی و ضرب­المثل­ها بازتاب داده است.