فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: علی‌رغم شواهد مثبت مبنی بر تأثیر پروژسترون بر تداوم بارداری در موارد تهدید به سقط، نتایج مطالعات انجام شده در رابطه با فرم دارویی آن با اختلاف نظر همراه بوده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر دیدروژسترون و پروژسترون واژینال بر پیامد نهایی بارداری در موارد تهدید به سقط انجام شد. روش‌کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده یک سوکور، 160 زن باردار دچار تهدید به سقط مراجعه کننده به بیمارستان کوثر قزوین در سال 1397 به‌صورت تصادفی ساده تحت درمان با دیدروژسترون (دوفاستون) 10 میلی‌گرم 2 بار در روز یا پروژسترون واژینال (سیکلوژست) روزانه 400 میلی‌گرم قرار گرفتند. در نهایت پیامدهای بارداری در میان دو گروه مقایسه شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 18) و آزمون‌های کای اسکوئر، تی مستقل و من‌ویتنی انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: فراوانی زایمان سزارین در گروه دیدروژسترون، 27 نفر (7/33%) و در گروه پروژسترون واژینال، 25 نفر (2/31%) بود که تفاوت معنی‌داری میان دو گروه وجود نداشت (736/0=p). به‌طور‌کلی فراوانی وقوع زایمان زودرس 97 نفر (6/60%) بود و تفاوت معنی‌داری میان دو گروه مشاهده نشد (05/0<p). به‌علاوه وقوع پره‌اکلامپسی، دیابت بارداری، جفت سرراهی و IUFD و همچنین وزن نوزاد در میان دو گروه اختلاف معنی‌داری نداشت (05/0<p). در نهایت از نظر عوارض مادری و نوزادی نیز تفاوت آماری معنی‌داری میان دو گروه وجود نداشت (675/0=p). نتیجه‌گیری: پیامدهای نهایی بارداری به‌دنبال تجویز دیدروژسترون تفاوتی در مقایسه با پروژسترون واژینال در درمان تهدید به سقط ندارد.