زمان روایی در رمان احتمالاً گم شده ام بر اساس نظریۀ ژرار ژنت
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور
2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور
3 کارشناس ارشد، دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
چکیدهبسیاری از داستاننویسان معاصر امروز ایران، تحت تأثیر آثار نویسندگان معاصر غرب به نوشتن داستان پرداختهاند. دراین میان، نویسندگان زن نیز از سهمی بهسزا برخوردارند. انعکاس روحیات و رنجها و محدودیتهای آنان در مجموعۀ داستانها و رمانهای خود به خوبی مشاهده میشود. در این پژوهش، نویسنده با رویکرد به مقولۀ تکنیکهای روایتپردازی ژنت از یک سو و داستان احتمالاً گم شدهام اثر سارا سالار از سویی دیگر، مهمترین تکنیکهای روایتپردازی از نظر ژنت را بررسی و تحلیل خواهد کرد. دراین پژوهش، به طور خاص به مقولۀ زمان در روایت بر اساس نظریۀ ژرار ژنت، میپردازیم. وی نظریۀ خود را در باب زمان روایت در سه محور نظم، تداوم و بسامد ارائه میدهد. از آنجا که زمان روایت یکی از مؤلفههای بارز در داستان احتمالاً گم شدهام است، در ادامه به تطبیق این شگرد روایی، در گزارههای داستان یاد شده میپردازیم. همچنین نشان میدهیم که عامل زمانپریشی، آن هم از نوع گذشتهنگری، در این داستان دارای بیشترین کاربرد است که باعث کند شدن زمان روایت نیز شده است.