فلسفه زبان ویتگنشتاین؛ واقعگرایی یا ایدئالیسم؟
نویسندگان
1 استادیار گروه مطالعات میان فرهنگی معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jop.2025.397925.1006915چکیده
فلسفه متأخر ویتگنشتاین از نگاه بعضی از مفسران واقعگرا و از نگاه برخی دیگر ایدئالیستی است. هر یک از این دو دسته مفسران به فقراتی از متن آثار او برای دفاع از تفسیر خود استناد میکنند. استناد دسته اول عمدتأ بر ایدههایی چون محوریت فهم عرفی و زبان روزمره است. در مقابل، دسته دوم بر محوریت و تقدم زبان بر هرگونه نظریهپردازی استناد میکنند، افزون بر این که این دسته از متفکران زبان را همچون هویتی سوبژکتیو تفسیر میکنند. در مقابل این دو دسته مفسران، مفسرانی دیگر اندیشه ویتگنشتاین را نه واقعگرا و نه ایدئالیستی تفسیر کردهاند. دلیل این دسته از مفسران اخیر این است که ویتگنشتاین با هرگونه نظریهپردازی متافیزیکی به شکل مرسوم تاریخ فلسفه مخالف است، و از این رو نمیتوان او را با هیچ یک از دو دیدگاه ایدئالیسم و واقعگرایی موافق دانست. در اینجا با بیان دلایل هر یک از این سه گروه مفسران در نهایت با توجه به دو نکته از تفسیر ایدئالیستی دفاع کردیم. نکته اول مربوط است به اینکه در اطلاقِ عنوان ایدئالیسم به اندیشه ویتگنشتاین، ایدئالیسم را باید مطابق با ایده شباهت خانوادگی ویتگنشتاین فهمید. نکته دوم مربوط است به این که چگونه باید ایدئالیسم را به اندیشه ویتگنشتاین نسبت دهیم تا با مخالفت او با نظریهپردازی متافیزیکی متعارض نباشد.