تحلیل انتقادی مبانی دستوری- صرفی رساله مفاتیح الدریه فی اثبات القوانین الدریه
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.22091/jls.2024.10280.1573چکیده
این نوشتار بر آن است تا با بررسی و تحلیل رسالۀ دستوری مفاتیح الدریه از مصطفی سیواسی (م ۱۲۴۰ ق) تصویری روشن از این رساله و رویکردهای نظری آن در زمینه صرف و نحو فارسی ارائه نماید. با توجه به اینکه مفاتیح الدریه از نخستین دستورهای متقدم به حساب میآید، شناخت آن برای دریافت پییشینۀ دستوری زبان فارسی و ارائه تصویری کاملتر از سیر تحول دستور تاریخی، بسیار سودمند است. این تحقیق به روش توصیفی- تحلیلی بر اساس منابع کتابخانهای و از جمله نسخههای خطی، با بررسی و توصیف و تحلیل به سامان رسیده و الگوی دستوری این اثر در این پژوهش معرفی گردیده است. در نتیجۀ این تحقیق، آشکار میگردد که رسالۀ مفاتیح الدریه تا حدود زیادی تحت تأثیر قواعد عربی بوده و از مقوله صرف و اشتقاق کلمات در فارسی فراتر نرفته است. نویسندۀ این رساله، ضمن بیان قواعد در هر یک از موضوعات صرفی به مثالهایی درخور موضوع مبادرت ورزیده است اما به واحد جمله و نقش آن در ساختار صرف و نحو فارسی توجهی نشده و در مبحث صرف نیز انواع کلمه بر سه نوع «اسم» و «فعل» و «حرف» انگاشته شده و در مبحث انواع فعل ماضی به سه مورد از انواع بسنده شده و در انواع مضارع نیز نوع مضارع التزامی و مضارع مستمر ملموس مورد توجه قرار نگرفته است. در ادامه به تقلید از صرف عربی برای امر فارسی، نوع امر غایب در نظر گرفته شده و به نوع فعل مستقبل با فعل کمکی خواستن هیچ اشارهای نشده است.