تحلیل شگردهای روایی در گفتمانهای انتقادی رمان «جزیره سرگردانی» دانشور بر اساس سطح توصیف (تحلیل زبانشناختی و بلاغی) رویکرد نورمِن فِرکلاف
نویسندگان
1 دانش آموختة دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 استاد گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
10.22091/jls.2024.10197.1564چکیده
تحلیلگفتمانانتقادی رویکردی است که زبان را به عنوان شکلی از کارکرد اجتماعی بررسی میکند و بر نحوة بازتولید قدرت اجتماعی و سیاسی به وسیلة متن و گفتگو تأکید میکند. تحلیلگفتمان یا تحلیل کلام به مطالعاتی اطلاق میشود که زبان نوشتاری، گفتاری یا نشانهای را مورد تحلیل قرار میدهند. ژانر «داستان» جدّیترین قالب از نظر درآمیختگی با ابعاد انسانی، فرهنگی و اجتماعی به شمار میآید. بنابراین میتوان ادعا کرد که ظرفیّت داستان از حیث تناسب با تحلیلگفتمان، تا حدّی است که بتوان داستانها را ظرفِ گفتمانروزگارِ نویسنده و آیینة جامعه او دانست؛ یکی از مؤلفههای مهم در گفتمان انتقادی، الگوی نورمن فرکلاف است که با بهرهگرفتن از مؤلفههای او میتوان ویژگیهایی را در متن یافت که با قرائت عادی نادیده گرفته میشوند. رمان «جزیره سرگردانی» به دلیل ماهیّت منحصر به فرد و پیوندهای نزدیک با جامعه و وقایع اجتماعی و سیاسی با روش تحلیلگفتمانی و کشف عناصر سبکی ویژه آن سنخیّت زیادی دارد؛ که میتوان با تأمّل و بازخوانی آن، به حوادث مهّم و جریانساز سیاسی ایران و بزرگترین مسائل در ذهن شخصیّتهای رمان پی برد. در این پژوهش نحوة تعامل و ارتباط بینامتنی گفتمانهای رمان «جزیره سرگردانی» اثر دانشور،با مسائل سیاسی- اجتماعی، مختصههای زبانی و فرازبانی مؤثر و روابط منطقی بین واژهها، مورد بررسی قرار میگیرد. با توجه با بررسیهای صورت گرفته شده، این نتایج حاصل شد که تمامی شگردهای بلاغی و دستوری از جمله انواع لایههای معنایی، استعارات و کاربرد پویا سازی آنها، انتخاب واژگان متناسب با شخصیتها، فرایند مدلسازی و تبیین استعاری، گزینش زاویه دید سوم شخص، کاربرد قیدها به عنوان (یکی از مهمترین نمایههای زبانشناختی که مبیّن میزان و شدّت جهانبینی هستند) و... همگی در خدمت هدف نویسنده- بیان واقعیّتهای تاریخی، اوضاع فرهنگی، فکری و اجتماعی معاصر ایران و دغدغههای روحی و روانی زندگی شخصی خود- هستند.