فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: امروزه انتخاب کنتراسپتیو با بیشترین اثرات ضد آندروژنی، یک چالش مهم در درمان بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی قرص‌های اتیسترون و کنتراسمین بر پیامدهای PCOS انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 96-1394 بر روی 108 بیمار مبتلا به PCOS مراجعه‌کننده به درمانگاه غدد پژوهشکده غدد درون‌ریز و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران انجام شد. بیماران به‌صورت تصادفی در یکی از گروه‌های مداخله با قرص‌های اتیسترون یا کنتراسمین قرار گرفتند. پیامدهای مورد بررسی شامل: پارامترهای آندروژنیک، بالینی و متابولیک در وضعیت پایه، ماه سوم و ششم درمان بود. اندازه‌گیری‌های بالینی، هورمونی و متابولیک، با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد، ابزارهای بیوفیزیولوژیک و کیت‌های تشخیصی آزمایشگاهی انجام شد. به‌منظور بررسی اختلاف بین دو گروه درمان از مدل آماری معادلات برآورد تعمیم یافته استفاده شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: پس از 3 ماه درمان، میزان آندروژن‌ها بین دو گروه درمان تفاوت معنی‌داری نداشت (05/0<p)، در‌‌حالی‌که پس از 6 ماه درمان، میزان تستوسترون در بیماران درمان شده با اتیسترون در مقایسه با کنتراسمین کمتر بود (029/0=p). 3 ماه پس از درمان، پارامترهای متابولیک بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشتند (05/0<p)، در‌حالی‌که در ماه ششم درمان، بیماران درمان شده با اتیسترون در مقایسه با کنتراسمین میزان تری‌گلیسیرید بیشتری داشتند (049/0=p). در پایان ماه سوم و ششم درمان، فشارخون دیاستولیک در بیماران درمان شده با اتیسترون در مقایسه با کنتراسمین به‌طور معنی‌داری بیشتر بود (05/0>p). نتیجه‌گیری: مصرف کنتراسپتیوهای حاوی سیپروترون استات در مقایسه با فرآورده‌های حاوی دروسپیرنون با بهبود بییشتر هیپرآندروژنیسم بیوشیمیایی همراه است، در‌حالی‌که این ترکیبات می‌توانند موجب دیس‌لیپیدمی و افزایش فشارخون در بیماران مبتلا به PCOS گردند.