ارزیابی توان زیستمحیطی سرزمین برای توسعة کاربری مرتعداری (مطالعة موردی: پارسل A حوزة آبخیز سد قشلاق)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد محیط زیست، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه کردستان
2 استادیار گروه محیط زیست، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه کردستان
3 استادیار گروه جنگلداری، دانشکدة منابع طبیعی، دانشگاه کردستان
doi
10.22059/jrwm.2013.36510چکیده
مراتع از جمله منابع طبیعی است که در تعامل بسیار زیاد با فعالیتهای انسانی قرار دارد. به دلیل بهرهبرداری بیش از حد از مراتع کشور و نامساعدبودن وضعیتِ کنونیِ آنها ضروری است در استفاده و بهرهبرداری از مراتع به توان زیستمحیطیِ آنها توجه شود. این پژوهش با هدف ارزیابی توان زیستمحیطی سرزمین برای توسعة کاربری مرتعداری، بر اساس روشهای تصمیمگیری چندمعیاری مکانی، انجام گرفت. بر این اساس، نخست از پارسل A حوزة آبخیز سد قشلاق، منطقة مطالعاتیِ این تحقیق، دادههای زیستمحیطی مورد نیاز تهیه شد و در محیط GIS نقشهسازی آنها صورت پذیرفت. سپس، معیارهای مؤثر در ارزیابی توان زیستمحیطی سرزمین برای توسعة کاربری مرتعداری تعیین و با استفاده از روش AHP وزندهی شد. پس از تحلیل قضاوتهای کارشناسی و وزندهی معیارها، لایههای اطلاعاتی معیار تهیه شد و بر اساس روش TOPSIS، تجزیه و تحلیل و همپوشانی آنها در محیط GIS صورت گرفت. نتایج تحقیق نشان داد، با کاربردِ روشهای تصمیمگیری چندمعیاری مکانی در فرایند ارزیابی محیط زیست، میتوان سرزمین را در دامنهای از طبقات تناسب اراضی برای توسعة کاربریها طبقهبندی کرد. همچنین، مشخص گردید که برای توسعة کاربری مرتعداری معیارهای فیزیکی سرزمین نسبت به دیگر عوامل اهمیت بیشتری دارد. ارزیابی منطقه برای توسعة کاربری مذکور نیز نشان داد که مناسبترین پهنهها در شرق واقع شده است و نامناسبترین آنها در بخشهایی از مرکز، جنوب، و غرب حوزه.
