ارزیابی حافظه فضایی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک
نویسندگان
1 پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
2 مربی گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی بندرعباس، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، هرمزگان، ایران.
3 استاد گروه روانپزشکی، مرکز تحقیقات علوم رفتاری و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
4 استاد گروه زنان و زایمان، مرکز تحقیقات سلامت باروری زنان، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
5 کارشناس ارشد اپیدمیولوژی، مرکز تحقیقات علوم رفتاری و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
6 استاد گروه روانپزشکی، مرکز تحقیقات علوم رفتاری و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
7 مربی گروه مراقبتهای ویژه و اورژانس، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران.
8 کارشناس پرستاری، دانشکده پرستاری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغه، مراغه، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2020.16608چکیده
مقدمه: سندرم تخمدان پلیکیستیک، یک اختلال شایع اندوکرینی در زنان سنین باروری است. این سندرم ممکن است با تأثیر بر عملکرد شناختی، حافظه فضایی زنان مبتلا را مختل کند، لذا مطالعه حاضر با هدف ارزیابی حافظه فضایی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک انجام شد. روشکار: این مطالعه توصیفی همبستگی در سال1392 با مشارکت 50 زن مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک و 50 زن غیرمبتلا به این سندرم از بین زنان مراجعهکننده به کلینیکهای تخصصی زنان و مامایی شهر تبریز انجام شد. جهت تشخیص سندروم پلی کیستیک از معیار PCO و جهت بررسی حافظه فضایی از آزمون کامپیوتری Spatial Working Memory برای هر فرد استفاده شد. سپس نتایج نمره حافظه فضایی دو گروه در نرمافزار SPSS21 با استفاده از آزمونهای تی مستقل، کی دو و همبستگی پیرسون مورد تجزیه تحلیل و مقایسه قرار گرفتند. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافتهها: میانگین نمرات مربوط به آزمون حافظه فضایی در گروه مورد و شاهد برابر 88/0±52/0 و 06/0±39/0 بود. تفاوت عملکرد شناختی بین دو گروه مورد و شاهد در زمینه حافظه فضایی از نظر آماری معنیدار بود (0001/0>p) و زنان مبتلا به این سندرم عملکرد بهتری در مقایسه با گروه غیرمبتلا داشتند. همچنین نمرات حافظه فضایی با سن ارتباط معنیداری داشت (002/0=p)، اما با سطح تحصیلات (99/0=p) و شاخص توده بدنی (38/0=p) ارتباط معنیداری نداشت. نتیجهگیری: بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک حافطه فضایی بهتری داشتند، اما چون این قابلیت از یک فرآیند پاتولوژیک منشأ میگیرد، مبین بهتر شدن کلی عملکرد شناختی نمیباشد، بنابراین پایش همهجانبه این بیماران و احتمال ایجاد عوارض بیماری ضرورت پیدا میکند.
