ارتباط سطح ویتامین D مادر با پارگی زودرس پردههای جنینی
نویسندگان
1 استادیار گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی و پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران.
2 استادیار گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی و پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران.
3 استادیار گروه بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران.
4 دانشیار گروه آمار زیستی، دانشکده پزشکی و پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران.
5 پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران.
6 مربی گروه مامایی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2020.15733چکیده
مقدمه: پارگی زودرس پردههای جنینی نه تنها مشکل بزرگی از نظر پزشکی، بلکه مشکل اجتماعی و اقتصادی نیز میباشد. بر اساس نتایج برخی مطالعات، کمبود ویتامین D در طی بارداری و در حین زایمان با مکانسیم ایجاد التهاب در جفت ممکن است در پارگی زودرس پردههای جنینی نقش داشته باشد. با توجه به شیوع بالای کمبود ویتامین D در بارداری و عدم آگاهی از عوامل قطعی مساعدکننده پارگی زودرس پردههای جنینی، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط سطح ویتامین D مادر با پارگی زودرس پردههای جنینی انجام شد. روشکار: این مطالعه مورد- شاهدی در سال 1397 بر روی 200 زن باردار با سن حاملگی 41-28 هفته مراجعهکننده به مرکز بیمارستان علوی اردبیل انجام شد. 100 زن باردار مبتلا به پارگی زودرس پرده جنینی به عنوان گروه مورد و 100 زن باردار بدون پارگی پرده جنینی بهعنوان گروه شاهد انتخاب شدند. از افراد هر دو گروه نمونه خون جهت اندازهگیری سطح سرمی 25 هیدروکسی ویتامین D3 گرفته شد. اطلاعات دموگرافیک، دادههای آزمایشگاهی، شرححال و نوع زایمان مادران جمعآوری شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 20) و آزمونهای کای اسکوئر و تی تست انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافتهها: سطح سرمی ویتامین D در گروه مورد 87/11±73/22 نانومول بر لیتر و در گروه شاهد 48/12±16/25 نانومول بر لیتر بود که این تفاوت در دو گروه از نظر آماری معنیدار نبود (09/0=p). نتیجهگیری: بین سطح ویتامین D مادر با پارگی زودرس پردههای جنینی ارتباطی وجود ندارد. برای بررسی ارتباط بین سطح ویتامین D مادر و وقوع پارگی زودرس پردههای جنینی، انجام تحقیقات بیشتر با تعداد نمونه بزرگتر و کنترل کامل عوامل مداخلهگر ضروری است.