مقایسه اثر تریگر اوولاسیون HCG و توأم HCG و اکسیتوسین بر ایجاد حاملگی بیوکمیکال
نویسندگان
1 رزیدنت گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
2 دانشیار گروه زنان و مامایی، فلوشیپ نازایی، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2020.15549چکیده
مقدمه: ناباروری بهصورت عدم حاملگی پس از یکسال تماس جنسی بدون استفاده از هیچگونه روش پیشگیری، تعریف میشود. با توجه به وسعت زیاد و جمعیت بالای استان سیستان و بلوچستان و مراجعات بسیار زیاد بیماران به مرکز نازایی در بیمارستان علیبنابیطالب، مطالعه حاضر با هدف مقایسه دو شیوه درمانی تحریک تخمکگذاری (یک گروه HCG و گروه دیگر HCG بههمراه اکسیتوسین) جهت درمان ناباروری در زنان مبتلا به عدم تخمکگذاری انجام شد. روشکار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 97-1396 بر روی روی 100 زن نابارور مبتلا به نازایی مراجعهکننده به کلینیک زنان و زایمان بیمارستان علی ابن ابیطالب (ع) شهر زاهدان انجام شد. بیماران بهصورت تصادفی به دو گروه مساوی دریافتکننده HCG و دریافتکننده HCG بهعلاوه اکسیتوسین تقسیم شدند و میزان بارداری بررسی شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمونهای کای اسکوئر و تی مستقل یا منویتنی انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافتهها: در این مطالعه بر اساس نتایج آزمون کای اسکوئر، فراوانی باروری در گروه دریافتکننده توأم HCG و اکسیتوسین بهطور معنیداری بیشتر از گروه دریافتکننده HCG بهتنهایی بود (016/0=p). نتیجهگیری: استفاده همزمان اکسیتوسین با HCG باعث افزایش معنیدار میزان بارداری میگردد.