تحلیل ماهیت نشانه شناختی فرم در بناهای عمومی دوره پهلوی دوم در ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 استادیار گروه معماری، مؤسسه آموزش عالی اسوه معاصر، تبریز، ایران.
3 دانشجوی دکترای معماری، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران.
4 استادیار گروه معماری، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران.
doi
10.22034/jgeoq.2023.353464.3801چکیده
در ایران، پژوهشهای متعددی در زمینه معناشناسی و نشانه شناختی معماری دورههای مختلف، با دیدگاههای متفاوت انجام شده که در این میان، معماری دوره پهلوی دوم به دلیل تحولات فکری و ساختاری بنیادین، واجد ارزش برای تحقیقات بیشتر و عمیق تر است. در این پژوهش، با تکیه بر نظریات نشانه شناسی، ضمن شناخت بیشتر تحولات فرم معماری در برخی آثار شاخص دوره پهلوی دوم، تلاش خواهد شد معانی و نشانههای قابل تاویل در فرم معماری این دوره شناسایی و تحلیل شود. این پژوهش از نظر محتوا، کمی-کیفی است که با دیدگاه توصیفی-تحلیلی و با در پیش گرفتن نگرشی تحلیلی، با رویکردی نشانهشناسانه و کاربرد آرا و نظرات علمی متخصصان و صاحبنظران این حوزه انجام شده است. قلمرو زمانی پژوهش، بناهای عمومی دوره پهلوی دوم ایران است که در سه دوره مجزا پس از سال 1320 مشتمل بر دوره پهلوی دوم انتخاب شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که بازشناسی عوامل موثر بر تغییرات و تحولات رخ داده در ساختار نشانهشناختی معماری معاصر در ایران و تبیین و بررسی این علل و عوامل، کمک بسزایی بر هویت شناسی معماری معاصر ایران خواهد گذاشت. وجه تمایز تحقیق حاضر توجه به ماهیت نشانهشناختی آثار شاخص دوره پهلوی دوم به صورت توام و کیفیتسنجی مطالعات انجام شده در سالهای اخیر میباشد.
