تحلیل سبک شناسی رباعیات مهستی گنجوی
نویسندگان
1 دانشیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه یزد
doi
10.22091/jls.2017.1536.1071چکیده
سبک رباعیات مهستی گنجوی چکیده: مهستیِ گَنجَوی(490 -577ق.) بانوی شاعر ایرانی در سده ششم هجری، پس از خیام برجستهترین رباعیسرای ایران به شمار میآید.وی را همچنین پایهگذار مکتب«شهر آشوب»در قالب رباعی شناختهاند که بعدها در عصر صفوی رواج بیشتر یافته. در شعر مهستی وجود فعلها و واژگان فارسی کهن؛ مثل: بخسبم، آهیخت، پار، تنک خام؛ تلفظهای کهن، مثل قافیه خوش با آتش و کَش نیز کاربرد بایستن و شایستن در معنای تام دلالت بر تأثیر پذیری شاعر از سبک خراسانی است. ایهام،شهر آشوب،مراعات نظیر،کنایه ،تشبیهات مرکب و تفضیل و حسن تعلیل و ایهام هنری وجناس بخصوص مرکب از جمله آرایه های برجسته رباعیات مهستی است. در میان اشعار شاعر بسامد مضمونهای غنایی و ارج نهادن به مقام معشوق، اندیشه خیامی و خوش باشی، شهر آشوبها، نکته های طنز آمیز و هزلیات قابل تأمل است. در این مقاله سعی بر این است تا سبک رباعیات مهستی در سه لایه زبانی و ادبی و فکری تحلیل شود.واژگان کلیدی: مهستی گنجوی،شعر سده ششم هجری،رباعی،سبک شناسی
