تبیین ابعاد جغرافیایی توسعه اقتصادی صنعت گردشگری مناطق آزاد ایران و ارائه مدل (مطالعه موردی: منطقه آزاد چابهار)
نویسندگان
1 دکتری جامعه شناسی اقتصادی و توسعه،گروه جامعه شناسی ، دانشکده روانشناسی و علوم اجتماعی، واحد رودهن ،دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن، ایران.
2 دانشیار جامعه شناسی ،دانشکده روانشناسی و علوم اجتماعی، واحد رودهن ،دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن، ایران.
3 استادیار گروه علوم سیاسی ،دانشکده روانشناسی و علوم اجتماعی، واحد رودهن ،دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن، ایران.
doi
10.22034/jgeoq.2024.424319.4076چکیده
گردشگری بهعنوان صنعتی نوپا در سالهای اخیر نهتنها تأثیرات زیادی بر وضعیت اقتصادی کشور داشته بلکه مزایای زیادی نظیر ایجاد اشتغال، ارزآوری، تعادل منطقهای، جلوگیری از مهاجرت جمعیت و ... نیز داشته است. هدف از انجام تحقیق حاضر این است که مدل توسعه اقتصادی صنعت گردشگری مناطق آزاد ایران از دیدگاه ابعاد جغرافیایی تبیین شود. از طریق نمونهگیری هدفمند، اطلاعات مدیران سازمان منطقه آزاد تجاری- صنعتی چابهار، فعالان گردشگری، مسئولین مرتبط با گردشگری، جامعه محلی و گردشگران از طریق مصاحبههای نیمه ساختار یافته گردآوری و تجزیه و تحلیل شد و با استفاده از روش نظریه برخاسته از داده، ابعاد جغرافیایی توسعه اقتصادی صنعت گردشگری مناطق آزاد ایران در قالب یک مدل طراحی گردید. یافته های پژوهش انجام شده نشان داد که ابعاد جغرافیایی توسعه اقتصادی صنعت گردشگری مناطق آزاد ایران را می توان در شصت و نه مقوله اصلی فقدان بانک اطلاعات جامع در مورد ابنیه و نقاط گردشگری، نبود رسانه اجتماعی مرجع قوی (وبسایت، بلاگ، شبکه اجتماعی و ...) در حوزه گردشگری، نبود تولید محتوای قوی در حوزه گردشگری، وجود مشکلات هزینه ای، فرآیندی، و بین واحدی مرتبط با گردشگری، و ... طبقه بندی کرد. نتایج این تحقیق کیفی نشان میدهند که بکارگیری صحیح این مدل میتواند موجب ارتقاء جایگاه و اعتبار مؤسسه های گردشگری، افزایش تعاملات میان مؤسسه های گردشگری و گردشگران، ارتقاء رضایتمندی گردشگران و کادر گردشگری، ایجاد تمایز در کیفیت خدمات و نامآوری مؤسسه های گردشگری، و افزایش بهرهوری مؤسسههای گردشگری شود.