رهیافتهای معرفتشناختی تئاتر در توجیه زیباییشناختی از مفهوم فرهنگ (یک مطالعهی تطبیقی میان اندیشههای فریدریش نیچه و آنتونن آرتو)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد تهران مرکز
2 دانشیار گروه کارگردانی دانشکده هنر دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/jop.2016.61244چکیده
آنچه ما در این مقاله «فرهنگ تراژیک» مینامیم حاصل رهیافتهایی است که نیچه و آرتو، الگوی زیباییشناختی آن را به ترتیب در تراژدیهای یونان باستان و تئاتر شقاوت یافتند. میتوان گفت که تئاتر نزد نیچه و آرتو همچون الگویی در جهت توجیه زیباییشناختی از هستی عمل میکند. هدف نهایی این مقاله تبیین فرهنگی است که بر بنیان چنین دیدگاهی، یعنی توجیه زیباییشناختی از زندگی استوار شده و در برابر فرهنگی قرار میگیرد که تلاش میکند زندگی را به قسمی از عناصر ایدئولوژیک و سوبژکتیو تقلیل دهد. بنابراین ما در پایان، در ضمن یک مطالعه تطبیقی، به نقد این مسئله خواهیم پرداخت که وحدتی که در فرهنگ مدرن وجود دارد، وحدتی کاذب است که به واسطهی امری بیرونی بر زندگی تحمیل شده و مفهوم حقیقی فرهنگ مبیّن وحدتی درونی، همچون وحدت سبک اثر هنری است که با توجیه زیباییشناختی از هستی در پیوند میباشد. این پژوهش با استناد به منابع کتابخانهای و به خصوص با تمرکز به روی دو کتاب زایش تراژدی و تئاتر و همزادش تلاش میکند تا کیفیت این فرهنگ را در قالب شکلی از «کنشگری»، «کثرتگرایی» و «آریگویی» به زندگی و «امر نو» تبیین نماید.
