فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

حمایتگری عاطفی، کنش عاطفی فعالانه بوده که بر گشودگی به نگرانی‏های دیگران و تلاش برای بهبود عاطفه‏ی فرد مقابل تأکید دارد. هدف مطالعه‏ی حاضر، ساخت و رواسازی مقیاس حمایتگری عاطفی بود. روش پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی، و جامعه‏ی آماری شامل دانشجویان مقطع کارشناسی روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه علامه طباطبایی در سال 1402-1401 بودند که از میان آن‌ها 200 نفر به روش نمونه‏گیری چندمرحله‏ای انتخاب شدند. بر اساس مطالعه پیشینه پرسشنامه، با نظر متخصصین طراحی شد، با 11 گویه در 3 حیطه «همدلی»، «پر کردن تنهایی» و «انگیزه و امید دادن» و در 4 سطح شامل اعضای خانواده، دوستان، آشنایان/ فامیل و افراد غریبه. سپس، همسانی درونی سؤالات از طریق ضریب آلفا کرونباخ و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی تأییدی موردبررسی قرار گرفت. یافته‏ها حاکی از آن است که مدل از برازش مطلوبی با داده‏ها برخوردار است. به نظر می‏رسد که نشان دادن هر رفتار حمایتگرانه‏ای به‌شدت از نسبت مخاطب موردنظر با شخص حامی تأثیر می‏گیرد. همچنین با در نظر گرفتن ضریب مقبولیت گویه‏ها، مشاهده می‏شود که در هر یک از مؤلفه‏ها، بیشترین میانگین‏ متعلق به اعضاء خانواده و سپس متعلق به دوستان است و فامیل/آشنا و افراد غریبه در رده‏های بعدی قرار می‏گیرند. پایایی پرسشنامه نیز از طریق بازآزمایی موردسنجش و تأیید قرار گرفت. ازآنجایی‌که پژوهش حاضر بر روی دانشجویان انجام‌شده، پیشنهاد می‏شود این ابزار در سایر قشرها و رده‏های سنی‏ نیز اجرا و ویژگی‏های روان‌سنجی آن بررسی شود.