بررسی تحولات پژوهشهای جهانی تابآوری شهری و همپیوندی آن با انرژیهای تجدیدپذیر و تغییر اقلیم: یک مطالعۀ علمسنجی (۲۰۰۰ ـ ۲۰۲۵)
نویسندگان
1 استاد گروه شهرسازی، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری، گروه شهرسازی، دانشکدۀ معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22034/uep.2025.551762.1733چکیده
تابآوری شهری در قرن بیستویکم به عنوان پارادایمی کلیدی برای مقابله با تنشها و مخاطرات ناشی از تغییرات اقلیمی مطرح شده است. پیوند آن با انرژیهای تجدیدپذیر ضرورتی بنیادین دارد، زیرا زیرساختهای انرژی پاک فرایند کربنزدایی را تسهیل میکنند. این پژوهش با هدف ترسیم تحول علمی در پیوند سهگانۀ «تابآوری شهری ـ انرژیهای تجدیدپذیر ـ تغییر اقلیم» طی سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ انجام شد. دادهها از پایگاه Scopus با جستوجوی (TITLE-ABS-KEY) پیرامون urban resilience، renewable energy و climate change استخراج و پس از یکپارچهسازی هممعناها (نظیر PV/photovoltaic و NBS/green infrastructure) و حذف تکراریها پاکسازی شدند. مجموعۀ نهایی شامل ۴۶۰ رکورد است؛ توزیع موضوعی نشان میدهد علوم محیطی (>۴۰۰)، علوم اجتماعی (۲۸۰~) و انرژی (۱۵۰~) بیشترین سهم را دارند. روند انتشارات از ۲۰۱۵ بیش از سه برابر رشد یافته و در ۲۰۲۴ به حدود ۸۰ و در ۲۰۲۵ به بیش از ۱۱۰ مقاله رسیده است. از نظر جغرافیایی، چین و ایالات متحده پیشتاز هستند و هند و ایران به عنوان بازیگران نوظهور نقش فزایندهای یافتهاند. تحلیل همرخدادی کلیدواژهها در VOSviewer سه خوشۀ غالب را آشکار کرد: (۱) تابآوری تغییر اقلیم و مدیریت ریسک، (۲) حکمرانی، عدالت و سیاست انرژی، (۳) ریزاقلیم شهری، سنجشازدور و ریختشناسی شهری. این حوزه از مباحث مفهومی به کاربردهای اجرایی همچون زیرساختهای سبز و اقلیمشناسی دادهمحور تغییر جهت داده است. شکافهای موجود شامل فقدان شاخصهای یکپارچۀ «تابآوری ـ انرژی ـ اکوسیستم»، گسست مقیاسی ساختمان شهر و کمنمایی عدالت انرژی است. این مطالعه نقشهای کمی و بازتولیدپذیر ارائه کرده و در سطح سیاستگذاری، بر ادغام راهکارهای مبتنی بر طبیعت با سامانههای انرژی تجدیدپذیر، استقرار شبکۀ پایش ریزاقلیم شهری و نهادینهسازی عدالت انرژی در برنامهریزی شهری تأکید دارد.