مقایسه تجربی تأثیر نانوذرات زیستی و نانو ذرات فلزی اکسید تیتانیوم بر خواص تریبولوژیکی روانکارهای زیستی
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی جندی شاپور دزفول، دزفول، ایران
2 استادیار، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی جندی شاپور دزفول، دزفول، ایران
3 استادیار، گروه مهندسی مکانیک، واحددزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
doi
10.22034/jmeut.2024.59337.3344چکیده
در این پژوهش عملکرد نانوذرات بیوچار و تیتانیوم دیاکسید در ترکیب با روغن سویای اپوکسی شده بهعنوان روانکار پایه زیستی بررسی میشود. با استفاده از دستگاه آسیای مکانیکی سیارهای، نانوذرات بیوچار از زغال باگاس نیشکر تولید شد. سپس جهت بررسی کیفیت و اندازهی نانوذرات، نمونههایی تهیه و با میکروسکوپ الکترونی روبشی تصویربرداری انجام شد. نانوذرات تیتانیوم دیاکسید نیز بهصورت تجاری تهیه گردید. در مرحله بعد نانوذرات با درصدهای وزنی 1/۰، 2/۰ و ۵/۰ با سیال زیستی ترکیب و پس از اطمینان در خصوص دستیابی به یک نانوسیال پایدار، آزمون تعیین خواص سایشی و اصطکاکی انجام شد. نتایج نشان میدهد، تغییرات ضریب اصطکاک برای مخلوطهای شامل تیتانیوم دیاکسید، نسبت به نانو بیوچار بهتر است. در غلظت 1/0، مقدار میانگین ضریب اصطکاک نانوذرات تیتانیوم دیاکسید، 092/0 و نانو بیوچار، 115/0 ثبت شد. برای غلظت 2/0، به ترتیب 067/0 و 143/0 و برای غلظت 5/0، به ترتیب 064/0 و 111/0 میباشد. میزان سایش دیسکهای مربوط به نانو روانکار با غلظتهای 1/0، 2/0 و 5/0 حاوی تیتانیوم دیاکسید نسبت به نانو بیوچار به ترتیب 65/24، 43/35 و %48/85 کمتر است.