تأثیر تمرینات کگل، ثبات دهنده مرکزی و ترکیبی بر استقامت عضلات مرکزی و کیفیت زندگی زنان نخست‌زا بعد از اپی‌زیاتومی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد حرکات اصلاحی و آسیب‌شناسی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.

2 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.

doi
10.22038/ijogi.2018.10713
چکیده

مقدمه: فعالیت ورزشی با اولویت تمرینات ترکیبی، ثبات‌دهنده مرکزی و کگل، به عنوان روشی آسان، کم هزینه، مؤثر و ایمن برای بهبود کیفیت زندگی پس از زایمان زنان نخست‌زا محسوب می‌شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرینات کگل، ثبات دهنده مرکزی و ترکیبی بر استقامت عضلات مرکزی و کیفیت زندگی زنان نخست‌زا بعد از اپی‌زیاتومی انجام شد. روش‌کار: اینمطالعه کارآزمایی بالینی در سال ۱۳۹۵ بر روی 36 زن نخست‌زا در شهرستان نجف‌آباد انجام شد. آزمودنی­ها به‌طور تصادفی به سه گروه تمرینات کگل، گروه تمرینات ثبات مرکزی و گروه ترکیبی تقسیم شدند. سپس آزمودنی‌های هر گروه برنامه تمرین مورد نظر را در مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام دادند. متغیر‌های مورد نظر شامل استقامت عضلات تنه و کیفیت زندگی در دو نوبت قبل و بعد از انجام تمرینات اندازه‌گیری شد. برای ارزیابی کیفیت زندگی مرتبط با تندرستی نیز از پرسشنامه SF-36 استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS‌ (نسخه 21) و تست لون، آزمون کولموگروف- اسمیرنوف و تحلیل واریانس انجام شد. میزان p‌ کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: تمرینات ترکیبی در تمام شاخص­­ها، بیشترین اثرگذاری را داشت. تأثیر تمرینات ترکیبی بر استقامت عضلات مرکزی، به‌طور معناداری بیشتر از تمرینات کگل و ثبات‌دهنده مرکزی بود (05/0>p)، اما در مورد کیفیت زندگی مرتبط با تندرستی، چنین رابطه­ای وجود نداشت و بین تأثیر هر سه روش تمرینی، اختلاف معناداری وجود نداشت (05/0<p). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، تمرینات ترکیبی بیشترین تأثیر را بر بهبود استقامت عضلانی دارد و پس از آن تمرینات ثبات دهنده مرکزی تأثیر قابل توجهی بر استقامت عضلات مرکزی بدن دارند، اما در ارتباط با کیفیت زندگی، اختلاف معناداری میان سه روش تمرینی وجود ندارد.