شناسایی مؤلفه های مؤثر بر وضعیت آیندۀ مدیریت میراث فرهنگی ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه باستان شناسی. دانشکده میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری. چالوس. ایران
2 استاد . دانشکده معماری. پردیس هنرهای زیبا. دانشگاه تهران
3 گروه مدیریت جهانگردی،دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی
4 گروه گردشگری، دانشکده پژوهش های عالی هنر و کارافرینی.دانشگاه هنر اصفهان،ایران
doi
10.22080/jtpd.2025.28336.3955چکیده
زمینه و هدف: مفهوم در حال گسترش میراث، تعامل فزایندۀ میراث با محیط پیرامونی، اهمیت روزافزون میراث در اقتصاد پایدار و افزایش نیروهای تهدیدزای میراث منجر به شکلگیری تفکرات و نگرشهای جدیدی در حوزۀ مدیریت میراث فرهنگی شده است. مدیریت میراث فرهنگی چارچوب قانونی و فنی مناسبی را برای حفاظت مناسب، تضمین پایداری میراث و اصول بهرهبرداری صحیح از میراث فرهنگی (ازجمله تفسیر و عرضۀ میراث به بازار و بازاریابی و تسهیل دسترسی بازدیدکنندگان به میراث) ارائه میدهد. دانش مدیریت میراث فرهنگی یکی از رویکردهایی است که در ایران بهصورت بسیار محدود مورد توجه قرار گرفته است. ازاینرو، هدف پژوهش حاضر، شناسایی مؤلفههای مؤثر بر وضعیت آیندۀ مدیریت میراث فرهنگی ایران با رویکرد آینده پژوهی است تا با شناسایی ابعاد و مؤلفههای دانش مدیریت میراث فرهنگی، بستری مناسب برای دستیابی به وضعیت مطلوب در مدیریت میراث فرهنگی ایران فراهم کند. روش شناسی: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی، از نظر ماهیت، تحلیلی و اکتشافی و روش گردآوری داده های پژوهش نیز مطالعات کتابخانه ای و مصاحبه با خبرگان است. بدین منظور یک فرم مصاحبه طراحی و با 30 نفر از خبرگان حوزۀ میراث فرهنگی، گردشگری و باستان شناسی مصاحبه شد. با توجه به ماهیت پژوهش، از روش تحلیل ساختاری میکمک و دلفی برای شناسایی عوامل مؤثر بر وضعیت آیندۀ مدیریت میراث فرهنگی ایران استفاده شده است. یافته ها: یافته های پژوهش بیانگر آن است که 10 عامل «ساختارهای سازمانی میراث»، «منابع انسانی آموزشدیده»، «حفظ ارزشهای میراث»، «افق روشن و هدفمند»، «برنامۀ مدیریت بحران»، «سیاستگذاری مناسب»، «مدیریت یکپارچۀ میراث»، «تأمین مالی حفاظت میراث»، «کنوانسیونها و دستورالعملهای جهانی» و «اولویت میراث در اسناد بالادستی» به ترتیب کلیدیترین مؤلفههای مؤثر بر وضعیت آیندۀ مدیریت میراث فرهنگی ایران هستند. نتیجه گیری و پیشنهادات: نتیجۀ پژوهش نشان می دهد که برنامهریزی جهت توسعه و بهبود عملکرد عوامل مذکور میتواند سهم چشمگیری در سیستم مدیریت میراث فرهنگی ایران و حرکت به سمت وضعیت مطلوب در مدیریت میراث فرهنگی ایران داشته باشد. با توجه به نتایج حاصلشده پیشنهاد میشود مشارکت مردم و همکاری بین ارگانها و سازمانهای مرتبط با میراث بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد تا از طریق این چرخۀ مدیریتی، بتوان روابط متقابل بین میراث فرهنگی و جامعه را بهبود بخشید؛ هدفی که برای پایداری آیندۀ میراث فرهنگی و رونق گردشگری پایدار فرهنگی ضروری است. نوآوری و اصالت: با توجه به اینکه در حوزۀ مدیریت میراث فرهنگی ایران تاکنون پژوهشی در زمینۀ شناسایی و رتبهبندی مؤلفه های مؤثر بر وضعیت آیندۀ مدیریت میراث فرهنگی ایران انجام نشده، از این جهت پژوهش حاضر دارای نوآوری است و نقطه نظرات خبرگان و صاحبنظران این حوزه بر اصالت موضوع افزوده است.