فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: باکتریوری بدون علامت، یکی از مشکلات شایع دوران بارداری است و عدم تشخیص و درمان به موقع آن می­تواند برای مادر و جنین آسیب­رسان باشد. تغییرات فیزیولوژیک دستگاه ادراری طی بارداری، سبب تسهیل رشد میکروارگانیسم­ها شده و موجب بروز این بیماری می­شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی شیوع باکتریوری بدون علامت، تعیین حساسیت آنتی­بیوتیکی و ریسک­ فاکتورهای آن در زنان باردار انجام شد. روش‌کار: این مطالعه مقطعی در سال 94-1393 بر روی 220 نفر از زنان باردار مراجعه کننده به بیمارستان شهیدان مبینی سبزوار انجام گرفت. نمونه­ ادرار استریل زنان باردار از لحاظ آزمایش کامل ادرار و کشت بررسی شد. از باکتری­های جدا شده با شمارش کلنی بیش از 100000، آنتی­بیوگرام با روش دیسک دیفیوژن انجام گرفت. مشخصات فردی افراد توسط پژوهشگر در چک لیست وارد شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 19) و آزمون کای دو انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: در این مطالعه که بر روی 220 زن باردار صورت گرفت (7%) از زنان باردار دارای باکتریوری بی­علامت بودند. بین سطح تحصیلات (001/0>p)، وضعیت اقتصادی (002/0=p)، محل زندگی (004/0=p)، سابقه عفونت ادراری (001/0>p)، سابقه مشکلات کلیوی (028/0=p) و باکتریوری بدون علامت ارتباط معناداری وجود داشت، ولی بین باکتریوری بدون علامت و نحوه­ آخرین زایمان، رتبه­ باروری و بیماری زمینه‌ای سیستمیک ارتباط معناداری وجود نداشت (05/0<p). شایع­ترین ارگانیسم­های ایزوله شده، اشریشیاکلی و استاف اورئوس بودند. بر اساس نتایج آنتی‌بیوگرام، کوتریموکسازول، نیتروفورانتوئین، سیپروفلوکساسین و نالیدیکسیک اسید، آنتی‌بیوتیک­های مناسبی برای درمان بیماران هستند. نتیجه‌گیری: باکتریوری بدون علامت از شیوع قابل قبولی در سبزوار برخوردار است. در غربالگری این وضعیت بالینی توجه به خصوصیات فردی و اجتماعی الزامی به نظر می‌رسد.