فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف:سندرم متقاطع فوقانی به عنوان یک اختلال عضلانی-اسکلتی شایع همراه با ضعف و سفتی عضلات گردن، شانه و بالای پشت می ­باشد. هدف این مطالعه اثر تمرینات اصلاحی موضعی (کمربند شان ه­ای، کمربند لگنی) و جامع بر قدرت عضلات گردن افراد مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی می­باشد.روش بررسی:مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون می ­باشد. 45 دانشجوی دختر مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی از بین دانشجویان دختر مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی ساکن در خوابگاه دانشگاه اصفهان به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری تمرینات کمربند شانه ­ای(سن 1/12±19/53 سال)، کمربند لگنی(سن 0/84±19/00 سال) و جامع(سن 1/17±20/07 سال) تقسیم شدند. تمرینات اصلاحی پیش رونده در تمام گروه­ ها به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و به مدت 30 تا 70 دقیقه انجام شد. قدرت عضلات گردن قبل و بعد از مداخله توسط دستگاه دینامومتر دستی دیجیتال ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ­ها و اطلاعات با روش آنالیز واریانس با اندازه ­های تکراری (Repeated Measures ANOVA) در سطح خطای 0/05 با نرم افزار SPSS نسخه 26 انجام شد.یافته ها:نتایج نشان داد که پس از انجام هشت هفته برنامه تمرینات اصلاحی قدرت عضلات فلکسور و اکستنسور گردن افزایش معناداری در هر سه گروه نشان داد (0/05 ≥ P). نتایج نشان داد اثر زمان اندازه گیری  (η2=0/69؛ 0/001>p؛ 97/63=(2,42)F) اثر گروه (η2=0/39؛ 0/001>p؛ 13/73=(2,42)F) و اثر متقابل زمان و گروه   (η2=0/21؛ 0/006>p؛ 5/9=(2,42)F) بر میانگین قدرت فلکشن در سطح خطای 0/05 معنادار بود و اثر زمان اندازه گیری (η2=0/70؛ 0/001>p؛ 109/98=(2,42)F) اثر گروه (η2=0/21؛ 0/008>p؛ 5/37=(2,42)F) و اثر متقابل زمان و گروه (η2=0/32؛ 0/003>p؛ 6/67=(2,42)F) بر میانگین قدرت اکستنشن در سطح خطای 0/05 معنادار بود.نتیجه گیری:با توجه به یافته ­های پژوهش حاضر، می ­توان نتیجه گرفت تمرینات کمربند شانه ­ای، کمربند لگنی و جامع بر بهبود قدرت فلکشن و اکستشن عضلات گردن اثر گذار بوده است و اصلاح همزمان ناهنجاری­ های وضعیتی به صورت یک کل نسبت به اصلاح مجزای هر یک از ناهنجاری­ ها به صورت یک جزء می ­تواند اثر بخشی بهتری در بهبود قدرت عضلات گردن داشته باشد.