مروری بر روشهای تهاجمی و نیمه تهاجمی درمان خونریزی غیرطبیعی رحمی در طب سنتی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تخصصی طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکترای تخصصی طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکترای تخصصی طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
4 دانشجوی دکترای تخصصی طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
5 استادیار گروه طب سنتی، دانشکده طب سنتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2017.9789چکیده
مقدمه: خونریزی غیرطبیعی رحمی، شایعترین دلیل مراجعه زنان سنین باروری به پزشک است. در طب رایج بر اساس شدت و علت خونریزی، روشهای مختلف درمانی شامل انواع درمانهای دارویی سیستمیک یا موضعی و جراحی پیشنهاد میشود. در طب سنتی ایران نیز برای درمان خونریزی رحمی در کنار توصیههای غذایی و دارویی، اقدامات تهاجمی و نیمه تهاجمی نیز در نظر گرفته شده است. مطالعه مروری حاضر با هدف استخراج و بررسی درمانهای تهاجمی و نیمه تهاجمی بهکار گرفته شده برای درمان خونریزی بیش از حد رحمی در متون معتبر طب سنتی ایران انجام شد. روشکار: در این مطالعه مروری و کتابخانهای مقالات فارسی و انگلیسی مرتبط با جزئیات اقدامات تهاجمی و نیمه تهاجمی پیشنهادی مربوط به درمان خونریزی رحمی از پایگاههای Google scholar، PubMed، Scopus، SID با کلیدواژههای انگلیسی management و menorrhagia و کلیدواژههای فارسی «منوراژی»، «خونریزی غیرطبیعی رحم» و «افراط طمث» و ترکیب این دو کلمه بدون ایجاد محدودیت زمانی مورد جستجو و بررسی قرار گرفت. در انتها دادههای حاصل بر اساس روش تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: در جستجوی منابع موارد مختلفی از اعمال تهاجمی و نیمه تهاجمی برای درمان خونریزی غیرطبیعی رحمی ذکر شدهاند که شامل: فصد، حجامت، بادکش، بستن اندامها، بستن پستانها، دوش واژینال (حقنه)، قی و آبزن میباشد. هنوز سطح شواهد در زمینه تأثیر این درمانها محدود میباشد و نیامند مطالعات بیشتر میباشد. نتیجهگیری: در منابع طب سنتی ایران برای درمان خونریزی غیرطبیعی رحمی اقدامات تهاجمی و نیمه تهاجمی متنوعی پیشنهاد شدهاند که با توجه به عدم وجود مطالعات کارآزمایی بالینی و شواهد کافی نمیتوان بین کارایی و عوارض این روشها با جراحی مقایسهای انجام داد، ولی میتوان با انجام تحقیقات بیشتر و کارآزماییهای بالینی در جهت اثبات یا رد کارایی این اقدامات و کمک به کاهش عوارض ناشی از جراحیهای ناحیه لگن گام برداشت.