تحلیل فضایی توزیع پارکها و فضاهای سبز شهری در کلانشهرهای ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
10.22034/uep.2023.411822.1396چکیده
مقدمهدسترسی مناسب به پارکها و فضاهای سبز شهری معیار مهمی برای سنجش میزان زیستپذیری در شهرها است. فضاهای سبز شهری و به تبع آن، پارکهای شهری سهم زیادی در سلامت و رفاه شهروندان دارد. پارکها و فضاهای سبز شهری یکی از عناصر مهم زیرساختهای سبز شهری را تشکیل میدهند که به افزایش کیفیت زندگی شهروندان کمک میکنند و محیط شهری را با تصفیۀ هوا، کنترل آلودگی صوتی، کاهش اثر جزیرۀ گرمایی و حفظ تنوع زیستی بهبود میبخشند. پارکهای شهری خدمات اکولوژیکی و فرهنگی مانند گشتوگذار، زیباییشناختی، تفریح و سرگرمی، آموزش و فرهنگ، ورزش و ارتباطات اجتماعی را برای ساکنان شهری ارائه میدهند و در نتیجه، کیفیت زندگی آنها را بهبود میبخشند. پارکها و فضاهای سبز شهری به عنوان مرکزی برای تعاملات اجتماعی در شهرهای امروزی نقش کلیدی در نوسازی شهری و توسعۀ پایدار شهری و منطقهای ایفا میکنند. دسترسی مناسب به پارکها و فضاهای سبز شهری با شادکامی شهروندان رابطه دارد. با توجه به کارکردهای مهم پارکها و فضاهای سبز شهری و نقش آنها در نیل به توسعۀ پایدار شهری و منطقهای، طراحی و ساماندهی این فضاها در شهرها بهویژه در کلانشهرهای ایران به عنوان راهبردی برای حل معضلات حاد شهری و شهرنشینی شتابان و بیرویه و افزایش سطح زیستپذیری شهری است. مواد و روشهاپژوهش حاضر با هدف تحلیل آماری توزیع فضایی پارکها و فضاهای سبز شهری در کلانشهرهای ایران انجام شده است. به همین دلیل، در پژوهش کمی پیش رو با استفاده از تکنیکهای کریتیک و کوکوسو به تحلیل توزیع فضایی پارکها و فضاهای سبز شهری در کلانشهرهای منتخب ایران پرداخته شده است. کلانشهرهای مورد مطالعه در این پژوهش کلانشهرهای رسمی و غیررسمی ایران مانند تهران، مشهد، اصفهان، کرج، شیراز، تبریز، اهواز، کرمانشاه، رشت، زاهدان، همدان و کرمان بوده است. دادههای مورد نیاز برای انجام پژوهش از آمارنامۀ کلانشهرهای مورد مطالعه جمعآوری شده است. نماگرهای مورد استفاده مساحت کل فضای سبز شهری به مترمربع، مساحت فضای سبز تحت پوشش شهرداری، تعداد کل پارکها، مساحت کل پارکها به مترمربع، تعداد پارکهای شهری، مساحت پارکهای شهری، تعداد پارکهای جنگلی، مساحت پارکهای جنگلی و سرانۀ فضای سبز در کلانشهرهای مورد مطالعۀ ایران بوده است. وزن این نماگرها با استفاده از تکنیک کریتیک محاسبه شده و در تکنیک کوکوسو استفاده شدهاند. در تکنیک کوکوسو استراتژیهای سهگانه و مقدار امتیاز نهایی (K) بررسی و تحلیل شده است. یافتههادر استراتژی اول (Ka) تکنیک کوکوسو کلانشهر تهران با کسب امتیاز (114/0) دارای بیشترین امتیاز بوده است. در این استراتژی شهرهای رشت با کسب امتیاز (016/0) و همدان با کسب امتیاز (071/0) کمترین امتیازها را داشتهاند. در استراتژی دوم (Kb) تکنیک کوکوسو کلانشهر تهران با کسب امتیاز (23/426) بیشترین امتیاز را از آن خود کرده است. در این استراتژی شهرهای رشت با کسب امتیاز (2) زاهدان با کسب امتیاز (76/49) و همدان با کسب امتیاز (47/61) کمترین امتیازها را به دست آوردند. در استراتژی سوم (Kc) تکنیک کوکوسو کلانشهر تهران با کسب امتیاز (1) بیشترین امتیاز را داشته است. در این استراتژی شهرهای رشت با کسب امتیاز (140/0) همدان با کسب امتیاز (619/0) کمترین امتیازها را داشتهاند. میانگین نزدیکترین همسایگی توزیع فضایی پارکها و فضاهای سبز شهری در کلانشهر شیراز 721049/0 و میزانZ Score عدد 713088/4- و میزان PValue مقدار 000002/0 به دست آمده است. براساس میانگین نزدیکترین همسایگی الگوی توزیع فضایی پارکها و فضاهای سبز شهری در کلانشهر شیراز به صورت خوشهای بوده است. تحلیل خوشهای فضایی چند فاصلهای نشان میدهد الگوی توزیع فضایی پارکها و فضاهای سبز شهری در کلانشهر شیراز به صورت خوشهبندی است. نتیجهگیرینتایج پژوهش نشان میدهد کلانشهر تهران بیشترین امتیاز پارکها و فضاهای سبز شهری را داشته است. با وجود اینکه این متروپل ملی بیشترین امتیاز پارکها و فضاهای سبز شهری را در بین شهرهای مورد مطالعه به دست آورده است؛ ولی با توجه به میزان جمعیت متمرکزشده در این کلانشهر، این شهر با حالت مطلوب و ایدهآل فاصله دارد. بررسی میزان و سطح زیستپذیری شهری فقط با استفاده از نماگرهای مربوط به میزان پارکها و فضاهای سبز شهری امکانپذیر نیست و عوامل متعدد دیگری میزان زیستپذیری را تحت تأثیر خود قرار میدهند. بعد از کلانشهر تهران کلانشهرهای شیراز و مشهد دارای امتیازهای زیادی در زمینۀ پارکها و فضاهای سبز شهری هستند. در میان کلانشهرهای مطالعهشده، شهر رشت ضعیفترین و کمترین امتیاز را کسب کرده و این شهر در زمینۀ نماگرهای مورد بررسی نیازمند توجه ویژه است.