ژپوتیداسین: نوعی جدید از آنتی بیوتیک در درمان عفونتهای ادراری- یک مطالعه مروری

نویسندگان

1 استادیار میکروب شناسی مولکولی ، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده علوم پزشکی کاشمر، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

2 دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی ، گروه علوم آزمایشگاهی ،دانشکده علوم پزشکی کاشمر، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

3 دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی ، گروه علوم آزمایشگاهی ،دانشکده علوم پزشکی کاشمر، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

4 دانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی ، گروه علوم آزمایشگاهی ،دانشکده علوم پزشکی کاشمر، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

5 دانشجوی کارشناسی ارشد میکروب شناسی ، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد اسلامی مشهد، مشهد، ایران

doi
10.22038/jpsr.2025.84590.2673
چکیده

هدف:یکی از چالش های مهم در درمان عفونت ادراری (Urinary Tract Infections; UTI) ظهور باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک است. ژپوتیداسین (Gepotidacin)   یک آنتی بیوتیک جدید است که عملا برای مبارزه با عفونت باکتریایی، طراحی شده است و ممکن است به عنوان یک آنتی بیوتیک تجاری خوب عمل کند. مطالعه مروری با هدف بررسی اثربخشی و ایمن بودن ژپوتیداسین در درمان عفونت‌های ادراری، که عملاً توسط باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک ایجاد می‌شوند، انجام شد.روش بررسی:جستجوی جامع در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed و Google Scholar برای شناسایی مطالعات مرتبط منتشر شده بین سال‌های ٢۰٢۴ - ٢۰۱۰ انجام شد. کلمات کلیدی جستجو شامل عفونت دستگاه ادراری، ژپوتیداسین و مقاومت آنتی‌بیوتیکی بود.یافته‌ها:ژپوتیداسین فعالیت ضد باکتریایی قوی در برابر طیف وسیعی از پاتوژن‌ها، از جمله باکتری‌های گرم مثبت و گرم منفی، به ویژه آن‌هایی که به فلوروکینولون‌ها و سایر آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم هستند، از خود نشان داده است. حداقل غلظت های مهاری (Minimum Inhibitory Concentration; MIC) ژپوتیداسین کمتر از سایر آنتی بیوتیک ها مطرح و پتانسیل آن به عنوان یک گزینه درمانی موثرتر شناخته شده است.نتیجه گیری:ژپوتیداسین یک آنتی بیوتیک امیدوارکننده است که ممکن است راه حلی برای مشکلات رو به رشد مقاومت آنتی بیوتیکی در عفونت های ادراری ارائه دهد. مکانیسم عملکرد منحصر به فرد آن، که آنزیم های DNA Gyrase وTopoisomerase IV را هدف قرار می دهد، آن را به جایگزینی جذاب برای آنتی بیوتیک های تجاری تبدیل می کند. مطالعات بیشتری برای بررسی کامل پتانسیل ژپوتیداسین در بالین مورد نیاز است.