تحلیل پیشرانهای اثرگذار بر پراکنش فضاهای سبز شهری با تکیهبر رهیافت عدالت محیط زیستی با رویکرد آینده پژوهی (مطالعه موردی: شهر اصفهان)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استاد، جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/uep.2023.377717.1314چکیده
شهرها بهعنوان کانونهای تمرکز فعالیت و زندگی انسانها برای اینکه بتوانند پایداری خود را تنظیم کنند، چارهای جز پذیرش ساختار و کارکردی متأثر از سیستمهای طبیعی ندارند. در این میان فضاهای سبز شهری بهعنوان جزء ضروری و لاینفک پیکره یگانه شهرها در متابولیسم آنها نقش اساسی را دارا میباشد که کمبود آنها میتوانند اختلالات جدی در حیات شهرها به وجود آورد. بنابراین هدف پژوهش حاضر، تبیین پیشرانهای تأثیرگذار بر پراکنش فضای سبز شهر اصفهان با تکیهبر رهیافت عدالت محیط زیستی است. روش تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و ازنظر روششناسی توصیفی_تحلیلی است بهنحویکه ابتدا با روش دلفی عوامل شناسایی پس از اعتبار بخش آن توسط کارشناسان در قالب پرسشنامه میکمک مورد ارزیابی قرارگرفته است و برای این کار از روشهای اقتصادسنجی در تطبیق دادهها با رویکرد آیندهپژوهی توسط خبرگان و کارشناسان شهری کمک گرفته است. یافتههای تحقیق حاضر مشخص کرد که از بین عوامل 20 گانه، استفاده از فناوریهای نوظهور و سازگاربامحیطزیست، تأکید بر رواج استفاده از سوختهای پاک در فضاهای شهری، توجه به وضعیت اقتصادی اقشار ساکن در شهرها، استفاده از مقررات و سیاستگذاریها در برنامهریزی محیطزیستی توسط سمنها، سرمایهگذاری در حوزههای زیرساختی محیطزیستی در شهرها و دسترسی به انرژیهای سوختی مناسب در شهرها پیشرانهای کلیدی اثرگذار بر پراکنش فضاهای سبز شهری در اصفهان با رویکرد عدالت محیط زیستی محسوب میگردند. بنابراین، انتظار میرود با بهرهگیری از پیشرانهای یادشده شهر اصفهان بتواند به آستانهای مناسب از عدالت محیط زیستی برای شهروندان در دسترسی به فضاهای سبز شهری دست یابد.
