تحلیل کیفی عوامل موثر بر توسعه گردشگری عشایری (مورد مطالعه عشایر شاهسون)
نویسندگان
1 دانشگاه محقق اردبیلی
2 استادیار گروه جغرافیای انسانی دانشگاه خوارزمی
3 گروه مدیریت جهانگردی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی
4 استاد دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22080/jtpd.2022.21910.3578چکیده
معیشت عشایری امروزه با چالشهای جدی همراه شده است. سیاستگذاریهای غلط در رابطه با جامعه عشایری، باعث شده است، تعداد جمعیت عشایر کوچنده نسبت به گذشته کمتر شده و عشایر به یکجانشینی سوق داده میشوند. این در حالی است که جامعه عشایری ایران از پتانسیلهای بالایی برای جذب گردشگر برخوردار است که عواید حاصله از آن میتواند بعنوان یک گزینه معیشتی مکمل برای عشایر مطرح باشد. استفاده از قابلیتهای گردشگری، نیازمند سیاستگذاری و شناخت عوامل تاثیرگذار بر توسعه گردشگری عشایری است. بر این اساس، هدف این پژوهش شناسایی عوامل تاثیرگذار بر توسعه گردشگری عشایری بعنوان مکمل معیشت عشایری است. این تحقیق از نوع پژوهشهای کیفی بوده و با استفاده از تحلیل محتوای مصاحبههای نیمه ساختاریافته با خبرگان انجام یافته است. از تحلیل تماتیک برای استخراج مفاهیم پنهان مرتبط با عوامل تاثیرگذار بر گردشگری عشایری استفاده و در قالب دو دسته عوامل ایجابی و سلبی طبقهبندی شدند. عوامل ایجابی که دارای تاثیر مثبت بر توسعه گردشگری عشایری است شامل: سرمایه اجتماعی، کنشگری دولت، توان محیطی، سرمایه فرهنگی و نمادین، توان اقتصادی، امکانات و زیرساختها و توانمندسازی جامعه عشایری است. همچنین عوامل سلبی توسعه گردشگری عشایری شامل موانع فرهنگی، موانع اجتماعی، موانع زیست محیطی، موانع شناختی-دانشی و بیتوجهی به عشایر بود.