ظرفیت های غرب استان مازندران برای توسعه پایدار گردشگری کشاورزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته توسعه کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
2 دانشیار گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
3 استادیار، گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22080/jtpd.2022.22191.3600چکیده
پژوهش حاضر با هدف شناسایی ظرفیت های غرب استان مازندران برای توسعه پایدار گردشگری کشاورزی به صورت آمیخته انجام گرفت.جامعه بخش کیفی، کارشناسان حوزه گردشگری کشاورزی بودند که به صورت هدفمند انتخاب و از طریق مصاحبه نیمه ساختارمند با 20 نفر از آنها اطلاعات گردآوری شد که بر اساس دو مرحله کدگذاری باز و محوری نظریه بنیانی با استفاده از نرمافزار Maxqdawin12 تعداد 87 گویه استخراج گردید که در شش بعد چشماندازهای طبیعی، چشماندازهای انسانساخت، ظرفیتهای گردشگرپذیری، امکانات اقامتی و تفریحی، آثار تاریخی-فرهنگی و امکانات زیرساختی دستهبندی شدند. جامعه آماری بخش کمی تعداد 69 نفر از دهیاران روستاهای غرب استان مازندران بودندکه به روش چند مرحلهای انتخاب شدند. به منظور تحلیل دادههای بخش کمی از آمارههای میانگین، انحراف معیار، آزمون رتبهای فریدمن، تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA)و آزمون توکی استفاده شد. نتایج نشان داد چشماندازهای طبیعی در مرتبه نخست، چشماندازهای انسان ساخت در رتبه دوم قرار دارند. اما امکانات زیرساختی در مرتبه آخر از لحاظ جاذبهها قرار دارد. نتایج آزمون F و توکی نشان داد اختلاف معناداری بین سه شهرستان تنکابن، چالوس و رامسر از لحاظ فرصتهای همپیوند گردشگری کشاورزی درسطح خطای 01/0 وجود دارد و شهرستانهای مختلف از لحاظ فرصتها و جاذبهها با یکدیگر تفاوت دارند.