تحلیلی بر برنامهریزی و سیاستگذاری توسعهی گردشگری تاریخی-فرهنگی در ایران (مطالعه موردی: شهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران
2 عضو هیئت علمی گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران
3 عضو هیئت علمی گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران
doi
10.22080/jtpd.2022.19965.3391چکیده
با توجه به اهمیت برنامهریزی و سیاستگذاری در توسعهی گردشگری، تحقیق حاضر با هدف ارزیابی برنامهریزی و سیاستگذاری توسعهی گردشگری تاریخی-فرهنگی در شهر تبریز نگارش شده است. روش تحقیق در مطالعهی حاضر از نظر هدف، کاربردی، از نظر شیوهی اجرا، پیمایشی و از نظر زمانی، مقطعی میباشد. جامعهی آماری تحقیق نیز شامل مدیران، مسئولان و کارشناسان شهرداری منطقهی تاریخی-فرهنگی شهر تبریز بوده که حجم نمونه بر اساس روش دلفی 100 نفر برآورد شده است. همچنین بهمنظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از تکنیک حداقل مجذورات جزئی در نرمافزار Warp-PLS و آزمون تی تکنمونهای در نرمافزار SPSS استفاده شده است. یافتههای تحقیق حاکی از آن است که با توجه به پتانسیلهای تاریخی-فرهنگی شهر، این نوع از گردشگری در تبریز توسعهی قابل توجهی را نداشته است. این امر ناشی از نارساییهای برنامهریزی و سیاستگذاری در سطوح خرد و کلان میباشد. در سطح خرد میتوان به ناکارآمدی مدیریت تصمیمگیری و عملیاتی در حوزهی بازآفرینی بافت تاریخی-فرهنگی (ابعاد مختلف مدیریتی، اقتصادی و فضایی-عملکردی) و در سطح کلان میتوان به عدم وجود دیدگاه همهجانبه نگر و سیستمی، قوانین و روابط سیاسی نامناسب، نبود رویکرد یکپارچه در نظام مدیریتی (غلبهی مدیریت تمرکزگرا و تکنوکراتگرا) و تصدیگری دولت در بخش گردشگری اشاره کرد.