شناسایی و مدلسازی موانع عملیاتی گردشگری اجتماعمحور ایران
نویسندگان
1 دانشگاه سمنان
2 دانشجوی کارشناسی ارشد/ دانشگاه سمنان
3 دانشگاه سمنان
doi
10.22080/jtpd.2021.21341.3528چکیده
ایده توسعه مبتنی بر جامعه مدت زیادی است که مورد تاکید صاحبنظران قرار دارد اما پذیرش آن در گردشگری نسبتاً جدید است. به دلیل ماهیت پراکنده بخش گردشگری، تصور می شود دستیابی به مشارکت تمامی ذینفعان از جمله جامعه مقصد، بسیار دشوار و یا غیرممکن است. لذا شناسایی و دسته بندی موانع میتواند بستر لازم برای تعامل و مشارکت هر چه مطلوبتر ذینفعان را فراهم کند. ابتدا با بررسی مبانی نظری موانع مشارکت جامعه ذینفع در برنامههای گردشگری استخراج گردید. سپس با مشارکت 10 نفر خبره بومیسازی انجام و میزان اهمیت موانع تعیین شد. به کمک رویکرد مدلسازی ساختاری تفسیری روابط ساختاری و با روش دیمتل میزان تاثیرگذاری و تاثیرپذیری موانع بدست آمد. پراکندگی و عدم تعامل ذینفعان، تحلیل نامناسب ذینفعان، چشماندازها و اولویت های واگرا، تفاوت در سیاستها و رویههای عملیاتی، عدم هماهنگی بین ذینفعان، محدودیت منابع، عدم پیشرفت برنامههای توسعه پایدار، عدم توان مشارکتی جامعه، عدم اجماع در برنامهها و وقفه و تاخیر در برنامهها موانع اصلی مشارکت جامعه ذینفع در برنامههای گردشگری هستند که پراکندگی و عدم تعامل ذینفعان دارای بیشترین تأثیر و محدودیت منابع دارای بیشترین تعامل بوده است.
