بررسی میزان مناسب بودن فضای شهری برای حضور افراد کمتوان و ناتوان (نمونه مطالعاتی: خیابان انقلاب اسلامی تهران)
نویسندگان
1 استاد شهرسازی، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
2 کارشناس گروه مطالعات خدمات شهری مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران، تهران، ایران.
3 استادیار، شهرسازی، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
4 کارشناسی ارشد برنامهریزی منطقهای، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
5 مدیرگروه مطالعات خدمات شهری مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/UE.2021.02.03.05چکیده
افزایش حضورپذیری در فضاهای شهری به عوامل مختلفی بستگی دارد. افراد کمتوان و ناتوان به علت محدودیتهای جسمی - حرکتی، معمولاً نمیتوانند بهتنهایی در فضاهای همگانی حضور یابند. یکی از مهمترین عواملی که باعث حضور شهروندان با هر میزان توانایی جسمی - حرکتی، در فضای شهری میشود، مناسبسازی فضاها است. ازاینرو هدف این پژوهش بررسی مشکلات افراد کمتوان و ناتوان در فضای شهری و ارائه پیشنهاداتی در جهت رفع آنها میباشد؛ لذا پس از مطالعه منابع کتابخانهای و انجام مصاحبه با ده نفر از کارشناسان و متخصصان، به بررسی و تحلیل وضع موجود با انجام برداشت میدانی و با استفاده از شیوه QSPM پرداخته شده است. پس از انجام تحلیل و باتوجهبه بررسیهای انجام شده، مشکلات اصلی در این محور: عدم دسترسی مناسب به ایستگاههای حملونقل، ساختمانهای عمومی و خیابانها و تقاطعها میباشد. در ادامه بهمنظور رفع مشکلات موجود، راهبردها و راهکارهای اجرایی ارائه شده است. نتیجه بهدستآمده از این مقاله نشان میدهد که با اجرای راهکارهایی همچون مناسبسازی ایستگاههای حملونقل، خیابانها و تقاطعها و ساختمانهای عمومی موجود برای استفاده افراد کمتوان و ناتوان، بازنگری محور مطالعاتی بر اساس ضوابط شهرسازی و بهبود کفسازی خصوصاً موزاییکهای مخصوص نابینایان، میتوان به افزایش حضور شهروندان بهویژه افراد کمتوان و ناتوان کمک نمود.
