تبیین فرآیند توسعه مراکز گردشگری روستایی و سنجش پایداری؛ مورد پژوهی: مراکز گردشگری دهستان درام و چورزق، شهرستان طارم
نویسندگان
1 دانشیار و عضو هیئت علمی دانشکده علوم زمین، گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشگاه شهید بهشتی تهران. ایران
2 استادیار و عضو هیئت علمی دانشکده مدیریت و حسابداری، گروه مدیریت کسب و کار، دانشگاه شهید بهشتی تهران. ایران
3 گروه جغرافیای انسانی و آمایش. دانشکده علوم زمین. دانشگاه شهید بهشتی تهران
doi
10.22080/jtpd.2021.19195.3319چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسه و بررسی وضعیت پایداری روستاهای گردشگری محدوده مورد مطالعه که بکر و در مرحله کشف مقصد هستند نسبت به مراکز روستایی گردشگری که در مراحل توسعه و تثبیت گردشگری مقصد هستند؛ میباشد. تحقیق حاضر از نوع کاربردی؛ جامعه آماری روستاهای گردشگرپذیر دهستان درام و چورزق؛ شهرستان طارم که با روش نمونهگیری غیراحتمالی هدفمند؛ تعداد 277 خانوار جهت نمونهگیری انتخاب شدهاند. روش جمعآوری اطلاعات میدانی ـ کتابخانهای و تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آمار استنباطی بر اساس مدل چرخه حیات گردشگری باتلر در نرمافزار SPSS و بکارگیری تکنیک رتبهبندی چند معیارهCOPRAS ORESTE,؛ همچنین، نمایش و ترسیم جریانات فضایی محدوده مورد مطالعه با استفاده از نرمافزار UCINET انجام شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد؛ روستای گوهر که در مرحله درگیری مقصد از منظر مدل چرخه حیات گردشگری باتلر قرار دارد؛ با مجموع عددی 842 در رتبه اول از منظر پایداری فعالیتهای گردشگری میباشد. مرتبه دوم پایداری مربوط به روستای درام که در این روستا نیز در مرحله درگیری مقصد با مجموع عددی 5/929 است و کمترین میزان پایداری گردشگری در مراکز اقامتی شیرینسو که در مرحله توسعه مقصد چرخه حیات گردشگری و با مجموع عددی 1115 میباشد.