سنجش توسعهیافتگی بر اساس شاخصهای امنیّت اقتصادی و تحلیل شهرستان (مطالعه موردی: استان سیستان و بلوچستان)
نویسندگان
1 پژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22034/UE.2021.02.02.05چکیده
آمارهای مرکز آمار ایران نشان میدهد که، استان سیستان و بلوچستان با توجّه به دورههای پنجساله آمار نفوس و مسکن مرکز آمار ایران ، روند رو به کاهش در شاخصهای اقتصادی داشته است. یکی از عوامل تأثیرگذار بر روی اقتصاد استان بحث امنیّت اقتصادی استان است. سطحبندی امنیّت اقتصادی شهرستانهای استان برای دستیابی به مدل توسعه میتواند بهعنوان یک مسیر درست محسوب شود. ازاینرو، سؤال تحقیق عبارت است از: وضعیت پهنهبندی شهرستانهای استان سیستان و بلوچستان در بُعد امنیّت اقتصادی چگونه است؟ پژوهش حاضر بر اساس هدف کاربردی و از نوع تحقیقات علمی است و بر اساس ماهیت و روش از روش توصیفی – تحلیلی استفادهشده است. ماهیت دادههای مورداستفاده کمّی است و شیوۀ گردآوری دادهها و اطلاعات میدانی و اسنادی است. چارچوب نگارش را میتوان بر پایۀ رابطۀ متقابل شاخصهای امنیّت در بُعد اقتصادی، جمعآوری اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانهای و تحقیقات میدانی (مصاحبه) و تهیۀ پرسشنامه گردآوریشده است. بر اساس نتایج حاصله در حوزه امنیّت اقتصادی در شاخصهای قاچاق کالا و ارز و غیره، بازارچههای مرزی، نرخ بیکاری، درآمد متغیر، فقر مالی، اشتغال و فرصتهای شغلی توسط اتباع بیگانه، محرومیت شهرستان درزمینۀ زیربناها، کمبود آب و خشکسالیهای پیدرپی، شغلهای کاذب، دوری از محورهای اصلی توسعه، امنیّت شغلی شهرستانهای فنوج، قصرقند، مهرستان (زابلی)، زابل و کنارک به ترتیب اولویت نسبت به دیگر شهرستانها دارای امنیّت بیشتری میباشند.