نقش سیاستگذاری ناهماهنگ در توسعه ناپایدار کشت پسته با تأکید بر منابع آبی
نویسندگان
doi
10.30490/aead.2008.58866چکیده
در این مطالعه با استفاده از دادههای دوره زمانی1360 - 83، نقش سیاستگذاری ناهماهنگ در توسعه ناپایدار کشت پسته در ایران بررسی شده است. نتایج نشان داد که سیاستگذاریهای مستقل و ناهماهنگ در بخشهای کلان اقتصادی، منابع آب و کشاورزی و رفاه اجتماعی را کاهش داده و باعث توسعه ناپایدار کشت پسته در ایران شده است. نتایج مدل شبیهسازی نمایان ساخت که سیاستهای انگیزهای برای حفظ منابع آب (مانند مالیات بر آب) تنها در صورتی موفق هستند که نرخ تنزیل پایین بوده و ثبات اقتصادی وجود داشته باشد؛ لذا در شرایط نرخ تنزیل بالا باید از ابزارهای دیگری مانند کنترل قانونی استفاده کرد. همچنین افزایش قیمت پسته بر اثر سیاستهای تشویق صادرات غیرنفتی در بخش کشاورزی تنها هنگامی رفاه اجتماعی را افزایش داده و باعث توسعه پایدار شده که همزمان با آن سیاستهای حفاظت از منابع آب تشدید گردیده است. بنابراین، سیاستگذاری در هر یک از بخشها، بدون توجه به دیگری، رفاه اجتماعی را کاهش داده و باعث ناپایداری در توسعه کشت پسته شده است. شرایط موجود در مناطق پستهکاری ایران حاکی از نوعی ناهماهنگی در سیاستگذاری و ناپایداری درتوسعه کشت پسته بوده است. برای ارائه راه حل و تعیین سطح بهینه هر سیاست، در پایان مطالعه الگوی برنامهریزی مصالحهای معرفی گردید. طبقهبندی JEL : Q01, Q18, Q25, Q28, R13